Zomer van Tien

Schrijvers van Zomer van Tien

2010-08-29T21:40:00.014+02:00

- Alicekaren, - F.M.P.A. Bonga, - Brigitte, - hawee,
- Hh grunchman, - Jules de Keiser, - Simon, - Sütbrod ,
- Raoul Markaban,- Hekkie Pees, - Marike Verheul.

Dit waren de schrijvers van Zomer van Tien. Dank voor de ruim 70 (!) mooie /leuke /interessante en/of grappige bijdragen.
De komende maanden worden even geen nieuwe teksten geplaatst, vanwege de blogpauze of 'semesterstop'. Bij voldoende animo gaan we half december of volgende zomer verder met het uitwisselen van creatieve schrijfsels. Wil je meedoen? Meld je alvast aan.
Alle bijdragen zijn verzameld in het rechter menu onder de noemers en namen, door elkaar vermeld op volgorde van aantal bijdragen.
Kijk ook eens bij '(boeken) ter inspiratie' en 'discussie', reacties als aanvulling blijven welkom.

Wedstrijdjes voor liefhebbers
Wie het schrijven echt niet kan laten, schrijft wel door natuurlijk. Desnoods op het behang. Ook zijn er de komende maanden bijvoorbeeld schrijfwedstrijden waar je aan mee kunt doen. Een paar links:
-Fantastels.nl: horror, sf en fantasy, insturen in oktober (wie weet houden ze ook van grumor).
-Nationalegedichtenwedstrijd.nl: deadline 1 november (Komrij moet wel van je houden en/of jij van hem?)
-Ikvertel.nl: korte verhalen, doorlopend insturen (maar slechts een per kwartaal per persoon, pff)
-schrijvenonline.org/wedstrijden (hier houden de schrijfwedstrijden nooit op)

Tot schrijfs, en keep up the spirit!
zomervantien

Jans zomer voorbij

2010-08-29T20:52:00.003+02:00

Door Jules de Keiser

Sommigen zouden hem een Einzelgänger noemen, anderen een levensgenieter. Maar velen zouden hem gewoonweg niet kennen. Mensen waren niet echt Jans ding. Hij praatte wel met de mensen, maar het voegde voor hem niets bijzonders aan zijn leven toe. Jan kon uren besteden aan het prepareren van een heerlijk diner voor één. Vandaag was zijn dessert zelfgemaakt roomijs met eigen gekweekte aardbeien. Jan had gelukkige gevoelens bij dit soort momenten als eten. Hij probeerde gelukkige momenten te koesteren. Ze een plekje te geven in zijn hoofd, zodat ze op een volgend moment weer op te roepen waren. Dat deed Jan graag, koesteren.

De buren, Jans buren, die Jan een levensgenieter vonden, gaven Jan nu al een tijdje hun sleutel in de zomer. Hij was toch veel thuis in de zomer. Jan heeft zeker moeite gehad om hieraan te wennen, maar het went volgens hem. Het gaat vooral om het water geven van de grote plantenverzameling van de buurvrouw. Verder was het belangrijk dat de gordijnen weleens open en dicht gingen en dat de containers buiten gezet werden. Jan had aan het begin de moed bijeen moeten rapen om het huis in te gaan. Hij voerde toen snel zijn taken uit en verdween zo snel mogelijk weer. Vandaag de dag zijn het reeds uren die Jan in het huis rondbrengt. Jan vond het heerlijk om zich te bewegen in de onbekende vertrouwde ruimte. Soms zat hij uren op een stoel op zolder en luisterde hij naar de vreemde geluiden en snoof hij de nieuwe geuren op. Spullen raakte Jan niet aan en elke kast maakte met beleid open. Één keer heeft Jan met zijn eigen keukengerei in de keuken van de buren gekookt, daarna is hij met zijn eigen badspullen gaan badderen in de badkamer en heeft hij een tentje in de woonkamer opgezet om de nacht door te halen. Hij noemde dat vakantie.

Dresscode (22)

2010-08-29T20:02:00.007+02:00

Dit is blogdeel 22 van Dresscode. Dat komt overeen met hoofdstuk 14 (aangezien sommige hoofdstukken best groot en dus gesplitst zijn). Lang niet alles van Dresscode staat dus op ZvT, maar als je het geheel wil lezen, kan je naar http://alicekaren.wordpress.com/ gaan. Eerder verschenen op ZvT wel blogdelen 1 t/m 5, wat overeenkomt met Proloog en hoofdstukken 1 t/m 3.

Kees Woerdman had een grondige hekel aan regen. Niet alleen bemodderde het zijn Mercedes wanneer hij als directeur naar zijn werk toog, ook droogden zijn overhemden niet en kon hij niet buiten zitten om wat kleur in zijn gezicht te krijgen. Een goede kleur, die paste bij een gezond persoon met gezond verstand. In de herfst en de winter, wanneer hij niet vaak genoeg buiten kon zitten, trachtte hij dit te compenseren door zijn vrouw extra vaak stevige bourgondische maaltijden te laten bereiden. Om een steentje bij te dragen aan het permanente welzijn van zijn persoon, nam hij steevast de verantwoordelijkheid voor de kwaliteitswijnen, die de flair van zo een maaltijd moesten versterken. Om de paar weken kocht hij een aantal flessen in. Hiervoor trok hij met alle plezier een groot deel van zijn vrije zaterdagmiddag uit. Dan was hij meteen weer op de hoogte van het assortiment en de aanbevelingen. De wijnhandelaar kende hem goed, en wist meteen hoe hij hem, de man van smaak en stijl, tevreden kon stellen. Het enige dat Kees wel eens overpeinsde, en de laatste tijd steeds regelmatiger, was de geleidelijke groei van zijn bourgondische buik.
Het was nog zomer maar het regende al twee weken bijna onafgebroken. Zijn vrouw had hem steeds vaker geprobeerd terecht te wijzen toen ze bemerkte dat zijn temperament eronder begon te leiden. Ze schotelde die avond gemarineerde biefstuk voor, het beste van het zwijntje, waarbij een stevige wijn wel op zijn plek was. Hopelijk zou haar man dat waarderen. Hij was echter niet te temperen toen hij nog voor het leegeten van zijn bord drie glazen op had.
'En nu wil ik potverdorie eens schoon schip gaan maken bij de organisatie! Al die dwaze klanten die maar niet mee willen werken aan de genezing van hun afwijkingen, stank voor dank voor onze hulp! Snotapen zijn het! Ik wil alleen klanten laten behandelen die echte hulp willen en niet altijd maar blijven dralen in hun probleem, om maar medelijden te krijgen! Alle biefstukken nog aan toe!'
Zijn vrouw sloeg haar handen voor haar mond. Ze had zijn buien van licht ontvlambaarheid voor lief genomen, omdat ze ervan overtuigd was dat haar echtgenoot een zeer groot charisma bezat. Maar een razernij zoals nu had ze zelden meegemaakt. De charismatische man had tijdens zijn schreeuwen zijn vierde glas dure kwaliteitswijn omgestoten. Donkerrode spatten waren zichtbaar op zijn nog die ochtend gestreken witte overhemd. Een grote vlek verspreidde zich over het tafelkleed. Tot overmaat van ramp was het kristallen wijnglas van tafel gerold en op de vloer uiteengespat.
Met glanzende oogjes at Kees Woerdman onverschrokken de rest van zijn biefstuk op. Daarna stond hij achteloos op van tafel en zonder nog iets te zeggen liep hij naar boven, waar hij de computer aanzette. Zijn vrouw zou het wel opruimen. Hij wist wat hem te doen stond.

Het was tijd om de frisheid in zijn organisatie weer wat kracht bij te zetten. Nog steeds was hij vol trots over zijn ingeving van weleer om zijn franchisebedrijf op te zetten, naar een nieuw concept om weer een frisse wind door de zo ontzettend vastgeroeste psychische zorgsector te laten waaien, te laten stormen.
Hij begon brieven te typen. De lastigste probleemgevallen, de meest onverbeterlijke lastpakken waarvan hij in zijn organisatie lucht had gekregen, zou hij eens op hun plek zetten met verzoeken persoonlijk in zijn werkkamer te verschijnen. Hij zou ze eens, de ondankbaren!
Terwijl de regen onverbiddelijk tegen de ramen kletterde, verscheen er een brede grijns op het gezicht van Kees Woerdman. Verheugd streek hij over zijn goedgevulde buik.

Alicekaren

Popliedje

2010-08-29T13:48:00.004+02:00

Als ik wil dan schrijf en praat ik
best heel kinderachtig
want dat is hip, is in
'k maak hippe liedjes
van kinderliedjes
do re mi want meer is 't niet
met best heel diep
diepzinnige teksten
en zij zingen mee
en ik palm ze in
mijn hele generatie
ik hakkel wat
ik time vertwijfeld
kijk boos, verdrietig
of anderszins betekenisvol
en aan mijn zij een pop
een doll
en voila
tralala
tra la
die la

Mannengek

2010-08-28T18:57:00.019+02:00

Nee ik ben geen lesbienne
zei de vrouw /
ik hou zo van mannen, alles van mannen
daarom draag ik mannenkleren
in mannengeuren en kleuren
(bis)
ja ik hul mij in zijn geuren
tralalaa lala lalaa
zo aantrekkelijk
oh
ojee
ojeah

Laatste week!

2010-08-22T20:46:00.012+02:00

Zomer van Tien gaat een blogpauze of 'seizoenstop' houden tot december. Schraap dus alle moed bijeen, en pers er nog een verhaal, een gedicht of experimentele tekst uit deze week.
eenmaal, andermaal…

zomervantien
.

Seel 2010

2010-08-18T22:54:00.004+02:00

schitterond mooi spektakel
spiegeltje water spiegeltje
waar elders mensen in verdrinken
heis a die seilen laat ze wapperen
vaar de waarheid uit het water
de neuzen bloedend in de wind

Quote

2010-08-14T23:24:00.000+02:00

Charlotte Mutsaers
In het Letterkundig museum is (tot 29 aug.) een tentoonstelling te zien over Charlotte Mutsaers. Schilderijen, tekeningen, maar ook aantekeningen voor haar boeken. In een film met stukjes interview e.d. die daar wordt vertoond zegt ze: "Fictie is niet verhaaltjes verzinnen. Fictie is voor mij vorm geven aan de beleving van je leven".

Echt gebeurd

2010-08-10T13:00:00.070+02:00

Pauline Cornelisse vertelde in Zomergasten over de 'Echt gebeurd middagen' in Toomler. Het deed me een eigen verhaal herinneren…

De laatste gil
Het was mijn eerste ochtend op een grasveld op een vreemd continent: Australië. Zo ver was ik nog nooit geweest. Eindeloos had het vliegen geduurd en groot was de jetlag.
Ik dacht dat Australië een soort woestijn was met rode rotsen en lange hete asfaltwegen, maar waar ik me bevond leek het meer op een tropisch regenwoud. Torenhoge eucalyptusbomen omringden me en de vochtige hitte was zo vroeg al voelbaar. Maar bovenal: die geluiden! Er was een onbekende vogel die hier de toon zette, en dat fascineerde me mateloos. Hoe zou die eruit zien vroeg ik me af.
     Daar stond ik in de tuin, eerbiedig en geconcentreerd. Mijn gastvrouw lag vast nog op bed, in haar mooie huis met uitzicht op een verre zee. We kenden elkaar van de yogacursus. Dus ze zou het helemaal niet raar vinden als ik nu langzaam een been optilde en mijn armen in de lucht stak en zo, roerloos, een tijdje zou blijven staan. Als een boom, gezellig naast een eucalyptus. Nee, het was meer dan gezellig, het was magisch. Ik voelde me één met het gras en de aarde en dacht aan de koala’s die me makkelijk zouden kunnen zien vanuit de bomen. Die keken dan naar een onbeweeglijk Europees mensenbeest in hun voortuin.
     Uit het niets doemde er plotseling van links achter me een snuivend en rochelend geluid op van een levend wezen. Het kon geen mens zijn. Geschrokken keek ik in die richting, maar mijn ogen stonden nog in 'hypnose-stand' en het enige wat ik zag was een donker, bollig monster dat zich met grote snelheid in mijn richting voortbewoog. Het was misschien een woedend beest dat ik nog niet van naam kende? Het geluid was gruwelijk, alsof het net een wurgslang had verorberd en ik het tweede hapje zou worden die ochtend. Een angst die ik alleen kende uit een droom verlamde me ogenblikkelijk. En ik dacht: nu ben ik er geweest want hij ruikt natuurlijk ook nog eens dat ik vreselijk bang ben. Verstijfd wachtte ik op zijn eerste hap en toen de poten naar mijn lichaam begonnen te graaien hoorde ik mezelf een laatste gil slaken, 'hhaaaoeh'. IJselijk maar zacht, een veel te bescheiden gil voor iemand in doodsnood. Daar zou geen hond op afkomen. Iedereen sliep nog.
Dit waren mijn laatste minuten, wie had ooit gedacht dat die zo gruwelijk en onopgemerkt zouden zijn. [Kon ik niet iets harder gillen, bijvoorbeeld, of wilde ik misschien niemand tot last zijn? Tjezus!]
      Met de ogen stijf dichtgeknepen en het hoofd naar de hemel gericht, bleef ik maar staan. Mijn kreet was overgegaan in een klaaglijk gejammer. Maar er gebeurde niets. Dat wil zeggen, het walgelijke gehijg van het beest was wel heel dichtbij gekomen en zijn nagels voelde ik hard krabben op mijn onderbenen, maar er gebeurde niets nieuws.
Het jammeren werd minder. Nieuwsgierigheid had het voorzichtig overgenomen. De verstijving verslapte en uiteindelijk, eindelijk durfde ik naar beneden te kijken. Eerst wazig, maar toen zag ik het goed. Het was een oerlelijke, dolenthousiaste en ongeduldige hond met verkreukeld hoofd en gedrongen poten. Die wilde spelen.
Zelf was ik nu eigenlijk liever een tijdje gaan zitten huilen. Maar hij duldde geen alternatief plan.
     De hele ochtend hebben we toen samen opgetrokken. We hebben gestoeid, goed gelachen en heerlijk gewandeld. Ik kan niet zeggen dat het een vriend voor het leven is geworden, want daarvoor woonde hij te ver weg. Maar sommige ontmoetingen gaan nu eenmaal tot de belangrijkste levenslessen behoren. Dus nu verkondig ik mijn wijsheden aan iedereen die het wil horen: 1. als je heel erg schrikt van iemand bedenk dan dat degene misschien gewoon alleen wil spelen, 2. van yoga ga je wazig zien, en tot slot: zorg dat je niet onopgemerkt doodgaat. Schreeuw nog liever de longen uit je lijf. Anders krijg je spijt dat je laatste gil zo nietszeggend was, zo veel te zachtjes.

wespen

2010-08-06T21:41:00.005+02:00

Een buitenproportionele bokaal van glas, een lonkende geometrische diepte lag onder hem. Jules stond op de rand van de afgrond en zijn blik gleed langs de gladde, doorzichtige wand omlaag, om tot rust te komen op de gouden flonkering op de bodem. Als een magneet trok de glans van het onbekende hem naar de bodem, waar de schat hem wachtte. Hij gleed, omgeven door licht en transparantie, in een soepele beweging omlaag en landde zachtjes op de bodem, die geheel bedekt was met goud in zijn meest pure vorm. Een onverwachte verduistering volgde op de vreugde die hem ten deel viel bij het aanschouwen van het gouden licht. In een plotse paniek wierp hij een blik omhoog. De cirkelvormige opening waar hij door was afgedaald, bleek op onverklaarbare wijze afgesloten. Het paradijs dat hij was binnen getreden, was verworden tot een hel waaruit geen ontsnapping mogelijk bleek. Jules trachtte wanhopig langs de gladde wand omhoog te klimmen, maar gleed telkens terug op de bodem, omdat zijn handen en voeten geen grip kregen op het dikke glas van de wand. De ruimte kantelde, hij tuimelde omlaag en kwam op zijn rug terecht en terwijl hij zich probeerde om te draaien, begon alles om hem heen te schudden en te draaien. Zonder zich te kunnen verzetten, gleed hij met grote snelheid tegen de afsluiting om daarna, met een doordringende pijn in zijn hoofd en armen, naar de bodem te zakken. Zijn hoofd raakte in de val het harde oppervlak en hij hoorde zijn nekwervels breken toen hij met zijn volle gewicht tegen het dikke glas sloeg. Achterover rollend in de schommelende ruimte, voelde hij hoe zijn machteloze armen in een wild zwaaiende beweging onder zijn eigen gewicht knapten. Hij spuugde bloed en kots uit zijn mond waaruit geen pijnkreet meer ontsnapte en zijn rechter been, dat wel gekneusd, maar niet verbrijzeld was, trok nog toen hij in opgerolde toestand naar zijn laatste adem hapte in de bedompte cilinder van glas. Het laatste dat hij zag, voordat hij werkelijk verlost werd van de ondraaglijke pijnen die zijn lichaam teisterden, was de enorme glimlach op het archaïsche gezicht dat zich in fel geel-zwart boven zijn hoofd aftekende. 'Wespen' dacht hij en stierf.

Jij begrijpt alles

2010-08-05T14:15:00.000+02:00

Zoeuem zoeuem
tazoeuem tazoeuem
bee me dee
baa kaa
jaaaaaaa

Overlast

2010-08-03T22:37:00.003+02:00

Gevangen

2010-08-01T21:50:00.006+02:00

Menig roman opent met een weloverwogen, raadselachtige zin die de lezer direct alert maakt of prikkelt tot doorlezen. Zo niet deze, welnee. Misschien leest nooit iemand deze tekst en waarom dan een geste maken naar de illusoire lezer en hem (of haar, natuurlijk!) uitnodigen tot verder lezen. Het leven van Rudolf Snaak interesseert de lezer geen zak, wat voor hem heel comfortabel is, omdat hij zich dan ongedwongen kan bewegen als protagonist in zijn eigen verhaal, zonder pottekijkers. Niemand die over zijn schouders meekijkt als hij zo een beetje door de stad slentert, de handen in de zakken van zijn jas, omdat het toch net iets kouder is dan verwacht, in zijn kraag gedoken zoals het een romanfiguur betaamt die op het sentiment van de lezer wil spelen. Zo loopt hij en niet anders. De stad, de exacte localisering van zijn omzwervingen, blijft in het vage gehuld, om de spanning erin te houden. De anonieme passanten die hem zonder op te zien voorbij lopen, zijn zich evenmin bewust van hun rol in het verhaal, ze slenteren als onwetende figuranten over het schelpenpad dat zich kaarsrecht onder het lover van de oude kastanjes uitstrekt, langs de kade die de rechthoekige vijver definieert, tegen het decor van bakstenen gebouwen, die opgetrokken zijn in een pseudo-representatieve neo-stijl. Alsof ze in de gauwigheid als kartonnen requisieten zijn opgetrokken om het begin van het verhaal van enige allure te voorzien. Maar de gebouwen die zich aan Rudolfs linker zijde in het stille, slechts door een paar traag voortzwemmende zwanen gerimpelde, grauw-groene water spiegelen, behoren tot de realiteit en hebben geen enkele relatie met het toneel of de literatuur. Net zo min als de hoofdpersoon van dit verhaal, die op een bankje plaats neemt, niet omdat het script dat van hem verlangt, maar omdat het zijn eigen vrije keuze is. O jee, daar dringen zich literaire associaties aan hem op: de donkere schaduwen van de kastanjetakken die zacht wiegen op het kabbelende water, traag voorbij schuifelende mensen, het zonlicht dat plots kitscherig opduikt. Er lijkt geen ontkomen: hij is gevangen in de metaforische wereld van het literaire!

Het is goed uitproberen op internet

2010-08-01T00:48:00.007+02:00

... zegt Lieke Marsman, een 19-jarige studente van de UvA die binnenkort debuteert met een gedichtenbundel: Wat ik mezelf graag voorhoud.
Onze felicitaties alvast!
Lees hier het interview met haar bij Athenaeum boekhandel.

Vervlogen

2010-07-31T13:31:00.005+02:00

Ik dwarrel rond door het verleden waarvan
de bladeren zwijgzaam vergelen doch
koppig standhouden, wachtend op
een vervolg dat niet komt, nu de tijd
daarvoor en daarna is vervlogen.

Alleen ik snap dat het
vervlogene nostalgie is die voor
mij hetzelfde blijft en voor iedereen
verschilt in kleur van daglicht, natuur,
details en duur, diep verankerd.

In de verte lijk ik nog sporen te zien, terwijl de
bladeren der tijd al loslaten en de
eeuwigheid vergankelijk blijkt.

En ik roep,
onhoorbaar voor het
onomkeerbare verleden
van tijd en ruimte.

Alicekaren

poëzieavond

2010-07-30T22:50:00.002+02:00

Illusie

2010-07-30T14:28:00.001+02:00

ik gedij in een bewegingsloze wolk en koester mijn illusies
hij omvat de wereld weliswaar mijn wereld zonder een zuchtje
wind vandaag en morgen ook nog en verder durf ik niet
ik sta los van de razernij in de buitenwereld vol labzwanzen
die verzonken ligt in zelfzucht met een luchtje
van naar verval lonkende materie en praalhanzen

want dat is wel erg goedkoop

Alicekaren

het Masker (discussie)

2010-07-30T12:08:00.001+02:00

door Raoul Markaban

“Het menselijk wezen uit zich niet direct en in overeenstemming met zijn natuur, maar steeds in een bepaalde vorm, en die vorm, die stijl, die zijnswijze komt niet alleen voort uit onszelf maar wordt ons van buitenaf opgedrongen – en daarom kan dezelfde persoon naar buiten toe nu eens verstandig, dan weer dom lijken, nu eens bloeddorstig, dan weer engelachtig, nu eens rijp, dan weer onrijp, afhankelijk van de stijl die hem toevallig aanwaait en van zijn beïnvloeding door anderen,” schrijft de Pool Witold Gombrowicz in zijn in 1937 verschenen roman Ferdydurke.

Een boeiende, maar tegelijkertijd scherpe, speculatieve quote. De mens wordt hier gesteld als een wezen dat zich via bepaalde handelingen en gedragingen uit, waardoor bij anderen een bepaald beeld opgeroepen wordt wat voor hen veel beter omlijnt en definieert wat diegene van binnen is. Ons innerlijk correspondeert niet meer met ons uiterlijk vertoon. Er ontstaat een scheiding tussen het innerlijke van de mens als wezen en het masker wat de buitenwereld hem opzet. Een gemaakt, irrelevant masker wat een persoon aangemeten wordt om hem als mens te constitueren, te plaatsen. Aanpassen aan dit masker lijkt dan de enige optie.

Het masker is een afspiegeling van de in het lichaam van de mens heersende ideeënwereld en schept hierdoor slechts een schijn-realiteit. Tegenwoordig meten schrijvers hun zelf gecreëerde personages ook maskers aan. Beide soorten maskers zorgen voor een verandering in het gedrag van de mens of het personage; het subject. Een subject dat zich gaat gedragen naar het opgezette masker - wie daar dan ook verantwoordelijk voor wordt gesteld - maar nooit het masker wordt. Of toch wel?

III. Het Einde van het Einde

2010-07-30T00:29:00.004+02:00

Het derde en daarmee slotdeel van een drie-delig verhaaltje: "Het Begin en het Einde van het Einde"

De weg terug naar het heden lijkt korter dan de weg naar het verleden. De auto wordt geparkeerd, wij stappen uit. Hij loopt voor me, is inmiddels groter dan ik ben. Mijn zoon is een man geworden. Vreemde constatering. Met de sleutel opent hij de deur en stapt naar binnen. Binnen is het een grote chaos, nog groter dan de chaos die ik heb achtergelaten, in het heden en het verleden. Mijn Oosterse ligt niet meer op bed maar zit op de rand, met een schaar in de handen. Ik ruik gas. Meteen loop ik naar het fornuis en draai het dicht. Ik stap vervolgens op haar toe, en zij begint direct te gillen. Weer te gillen eigenlijk. Ik duik op haar omdat ik gek word van het gegil. Op het dak hoor ik gebons, een auto rijdt de straat in. Een plantenbak valt om.

Na een korte rit zijn we op de plek van de melding. Via een brandtrap proberen we zicht te krijgen op het pand waar de melding over ging. Binnen zien we drie personen, een vrouw zit huilend op het bed, een kale man van zestig probeert haar te grijpen. Zij krijst, dat kunnen we buiten horen. De ramen staan immers open. Wapens zijn er zo snel niet te zien. Het besluit is genomen om alvast naar binnen te gaan, de tweede eenheid is inmiddels ook al in de buurt.

Dan zie ik waar het geluid vandaan komt, twee agenten staan voor het raam. Dat kut wijf heeft zeker de politie gebeld. Hier heb ik geen zin in. Door de deur ren ik naar buiten. Hetzelfde gevoel treft mij als bij het einde van mijn huwelijk. Deze deur ga ik niet weer door. Ik hoor geschreeuw van de jongeren achter mij. In mij wellen regels van een gedicht op.

Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.

Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen

Dan maar rennen, op de hoek zie ik een politieauto staan, vanaf de andere kant komt er nog een aangeregen. Waar moet ik heen? De sleutels van de auto heeft mijn zoon nog. Dan maar door rennen. Rennen richting het station.

en rennen door het vuur en door het water plassen

tot bij een ander lief in enig ander land.

Nee, ik ga niet met de trein. Dan kunnen ze me te makkelijk pakken. Ik moet met verstoppen, ja dat moet ik doen. Richting het bos dus. Niet via de weg, daar rijden die stomme agenten. Dan maar het spoor oversteken. Het bos is dichtbij. In de verte hoor ik een portier dicht klappen. Misschien hebben ze me dan toch gezien. Ik duik weg. Een hond blaft. Takken breken af. Dan maar weer terug het spoor over.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad

staan wetten in de weg en praktische bezwaren,

Via het spoor ren ik weg van de plek waar het allemaal begon. Buiten adem, de hond hoor ik niet meer. Gelukkig. In de verte zie ik drie gele lampjes mijn kant op komen de bocht om. Een kriebel gaat door mij heen. Ik blijf verstijfd staan. Met hoge snelheid zie ik de lampjes mijn kant uit komen. Gegrom van een zware motor zwelt aan. Een monster komt aan gedonderd, een ijzer eter. Als een konijn dat in koplampen kijkt blijf ik staan. Geen kant kan ik op. Want waar ik ook heen ga is het fout.

en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,

en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

De lampen worden feller, oorverdovend geluid, gekras van metaal op metaal vult mijn hoofd. Een geel monster, een klap en het gevoel alle lucht uit mijn longen geblazen te krijgen. In de verte hoor ik het lied, het lied wat lang geleden was begonnen en waarvan ik nu eindelijk het einde hoor. Het voelt goed; ik ben klaar.

De stap door het raam naar binnen is snel gemaakt. De kale man rent meteen bij het zien van ons weg. Hopelijk pakken de collega's buiten hem nog. De vrouw blijft krijsen en is niet tot bedaren te krijgen. Via de portofoon hoor ik dat de man richting het bos rent. De hondengeleider gaat die kant maar op. Misschien kan die hem vinden en aanhouden. Een verhaal is uit deze Chinese vrouw helaas niet te krijgen, het enige wat ze uitschreeuwt is dat ze van hem houdt. Verder niks. Toch maar aanhouden en op het bureau het verhaal maar uitzoeken. De meldkamer roept weer een eenheid in het gebied. Een nieuwe melding. De Intercity heeft zojuist een persoon aangereden, niet ver van hier.

Iustitia

2010-07-29T23:40:00.003+02:00

Wat had ik graag gelopen over de zachte mosbedjes van de bosvloer, waarover te vroeg gevallen bladeren en half vergane takjes zich hebben gevleid.
In plaats daarvan zit ik in een houding die me forceert om vooruit te kijken. Mijn handen zijn naar achteren om een boom heen gebonden. Haar bladerdak boven me verraadt niets van bevrijding of vergeving. Vergeving van het zijn van een persoon.
Ik kan niet zomaar vervallen tot de elementen waaruit de aarde is opgebouwd. In stilzwijgen zal ik eerst nog het leven moeten ondergaan. Ik weet niet hoe lang het nog zal duren of hoe lang ik zelf wil dat het gaat duren.
Ik had niet tussen de schaapachtigen moeten gaan staan. Ik was als een ander wezen, ik dreef hen uiteen. Ik bracht grote verwarring, veroorzaakt door een kleine ordeverstoring, door er alleen maar te zijn in mijn verschijning, en niets meer.
In mijn doorweekte kleding kijk ik omhoog. Het miezert en er stijgt een damp op van de bosvloer. Insecten zoeken aldaar naar elk spoor van verrotting en verval. Het daglicht wordt gedempt, de bomen staan hier vrij dicht op elkaar.
In de verte zie ik schimmen. Ze voeren rituelen uit die ik niet kan plaatsen. Ik ben geen van hen, het is een gesloten groep. Ik kan hun stemmen net aan horen, versta flarden Latijn. Ze achten al hun handelingen rechtvaardig. Iustitia omni auro carior. Gerechtigheid is meer waard dan al het goud.
Hier spendeer ik minuten, uren, ik weet niet hoe lang nog. Niemand kijkt nog naar me, maar ze weten waar ik ben. Ik ben vindbaar, te verwerpelijk om gevonden te worden. Mijn gewrichten doen pijn, alles is vochtig. Mijn lichaam is een huls waarin ik lijd en waarin mijn geschiedenis is opgesloten. Het bos geeft mijn toekomst niet prijs.

Alicekaren

Er zit een kreuk in me jas

2010-07-29T00:01:00.007+02:00

Het is weer zo dat er want bij in dezelfde en waar over ding het vijf twee negens bij die inderdaad verkreukelt en in diep wordt, maar in deze en snak te veel of ik ja door en meer ontvreemd en achterwaarts spagaat moet het welhaast een prozagedicht

Een kleine jongen

2010-07-24T01:05:00.012+02:00

Nog snel de kam door het vochtige, met gel ingesmeerde haar, stropdas recht trekken, kraag van het smetteloze overhemd fatsoeneren en dan in vliegende haast naar de auto. Opgewonden stemmen die als een stuiterbal even korte als onsamenhangende nieuwsonderwerpen door de speakers schreeuwen, afgewisseld met intentieloze liedjes begeleiden zijn trage voortgang in de file. Hij kijkt op zijn horloge, waarvan het glas een flikkering van zonlicht naar zijn ogen zendt. Bijna acht uur, nog drie kwartier om de beleidspunten die tijdens de vergadering moeten worden ingebracht, te repeteren. Financiële maandprognoses, het opstellen van een nieuwe offertetekst, vacature voor marketingmedewerker...'Godverdomme! Idioot, je raakt mijn bumper bijna!'. De wijsvinger gaat in een reflex naar het voorhoofd, waarop het zweet is uitgebroken. Hij neemt de eerstvolgende afslag en verlaat de snelweg die verstopt zit met duizenden mannen zoals hij, in slakkengang op weg naar kantoor, fabriek of instelling. Een lichte duizeling, het lijkt of zijn hoofd zich als een gasballon van zijn hals wil losmaken en opstijgen. In de berm geparkeerd rookt hij een filtersigaret, geleund tegen zijn auto en uitziend over het weiland waarover een lichte waas van nevel hangt, diep inhalerend. Geen bericht op zijn mobiel, dus die glijdt weer in de binnenzak van zijn gestreepte colbert. Hoog kwetterend scheert een koppeltje scholeksters over het land en dan hoort hij zijn naam roepen: 'Alfons! wie het eerst over de sloot is zonder natte sokken!' Hij draait zijn hoofd en kijkt met verbaasd opgetrokken wenkbrauwen naar een kleine, blonde jongen in een overall die hem lachend tegemoet rent. Hij herkent hem pas als zijn jeugdvriendje als hij aan de overkant van de sloot staat en hem uitdagend aankijkt. 'Spring dan, of durf je niet?'. Alfons vertrapt de gedoofde peuk onder de zool van zijn glanzend gepoetste schoenen van Italiaanse makelij. 'Wie ben je? Hoe ken je mijn naam?', roept hij de jongen toe, die niet antwoordt, maar na een aanloop en een sprong de sloot overbrugt. Alfons voelt zich niet lekker worden en volgt met zijn vermoeide ogen de buitelingen van de jongen in het bedauwde gras. 'Kom op, we gaan kikkervisjes vangen, het stikt ervan'. Hij trekt Alfons, die hem uit een reflex van zich weg duwt, aan zijn colbert. De jongen valt onder het uitstoten van een spottende lachje in de berm, richt zich op, klopt zijn broek af en neemt Alfons met een misprijzende blik op. 'Heb je het pak van je vader aangetrokken? Het staat je voor geen meter!' Hij trekt zonder respect te tonen voor de autoriteit die het pleegt uit te stralen in de context van het werk aan de pand van zijn jasje. Alfons staart hem aan en voor zijn vertroebelde blik lijkt zich een tweede, bijna doorzichtige jongen los te maken uit de verschijning die hem plaagstoten toedient met zijn knuisten. Hij haalt diep adem en haalt uit met zijn vuist, met alle kracht die in hem is. De kleine jongen gaat geruisloos tegen de vlakte en verzet zich niet als Alfons op hem duikt en hem met een serie doelbewuste slagen probeert te vernietigen. Hij kijkt pas weer op als het geluid van een stationair draaiende motor tot hem doordringt en hij het silhouet van de bestuurder ontwaart. 'Alfons, alles goed verder?'. Een collega. Hij zit in zijn gekreukte vergaderuitdossing geknield in het natte gras, tranen rollen over zijn wangen, maar nergens is een kleine jongen te bekennen die zijn vuistslagen incasseert.

II. Het Einde van het Begin

2010-07-23T00:15:00.005+02:00

Deel 2 van een drie-delig verhaaltje: "Het Begin en het Einde van het Einde"

Vanavond, na een lange en warme zomerse dag, viel ik al zittend in slaap. Tijdens onrustige dromen zag ik de vrouw uit mijn dromen weer voor mij staan. Langzaam sluimerend tussen wakker en slaap tussen realiteit en dromen hoorde ik af en toe geluiden van de televisie. De geluiden vermengden zich met mijn gedachten. Plotsklaps schrok ik wakker; een stekende pijn voelde ik bij mijn polsen. Ik zat nog in de stoel, bloed druppelde op de grond. Het kleed zoog het roodkleurende vocht op als een spons. De vlek werd langzaam groter. Voor mij stond mijn Oosterse dame met in haar rechterhand een mes. Een keukenmes. Wild keek ze uit haar ogen. Ik sprong op, het bekende krijsen begon, galmde in mijn oren. Mijn hoofd leek te barsten, het mes viel kletterend op de grond. Beet pakte ik haar. Wild begon ze om haar heen te slaan. Niet tot rust te krijgen. In de keukenla lag een tierape. Het enige waar ik aan kon denken was een redmiddel tegen het slaan. Dus pakte ik het. De la viel door de onverwachtse ruk op de grond. De tierapes verspreid over de grond tussen messen en scharen. Met een hand hou ik haar polsen bij elkaar, met de andere hand lukt het om de polsen tegen elkaar vast te maken. Fruitvliegjes vliegen op. Ze moet gaan slapen en afkoelen. Dus leg ik haar maar op het bed en omdat ze zo zweet probeer ik het wat koeler te maken door een glas water over haar hoofd leeg te gieten. Hysterisch blijft ze gillen, bijten en trappen. Ik weet niet wat ik moet. En besluit in een soort van melancholieke bui maar terug te gaan naar waar ik ooit, vier jaar geleden, vertrok. Ik snap naar buiten, de zwoele zomernacht in. Jongeren hangen op straat en kijken mij verbaasd aan, ik denk door de gele lap rond mijn pols.

Rijdende richting het verleden, koplampen komen mij tegemoet, schijnen pijnlijk in mijn ogen, een witte middenstreep flitst voorbij. De weg naar het verleden blijkt lang. In mij rijst het gevoel om vlak voor aankomende koplampen er recht op aan te sturen. In gedachten hoor ik een klap, het geluid van versplinterend glas, sirenes, geschreeuw, knetterend vuur, een ontploffende tank. Ik blijf op mijn eigen baan. De bekende weg naar het oude huis. Aangekomen verbreekt een blaffende hond de pijnlijke stilte. Het licht gaat aan. Mijn enige zoon komt naar buiten gelopen, een trainingsbroek aan. Hij ziet de gele doek om mijn pols en wil mij naar het ziekenhuis brengen. Dat mag niet, dat kan niet, ik moet terug naar mijn Oosterse dame. Hij duwt mij op de passagiersstoel van mijn auto en begint zelf te rijden, rijden richting het ziekenhuis. Ik vloek. Het helpt, hij rijdt toch terug naar haar.

Het is nacht, de tweede nachtdienst op rij, het is onrustig, veel meldingen. In een dorp is een vechtpartijtje uitgebroken. Genoeg eenheden zijn er heen. Dan maar weer even terug naar het midden van het gebied. De radio kraakt, de meldkamer roept ons op. Hopelijk toch niet weer voor een melding van geluidsoverlast, zoals er al zo veel zijn geweest in deze nacht. Een stem aan de andere kant van de lijn laat ons weten dat er een melding is in het centrum van de stad. Een vrouw zou gekneveld zijn met een tierape en onder het bloed naar buiten zijn gelopen, naar de melder. De melder heeft de schaar die ze in haar handen had gepakt en haar losgeknipt waarna de vrouw de schaar heeft gepakt en weer terug de woning in is gegaan. Wij gaan die kant uit. Vanaf de andere kant van de het district moet nog een voertuig komen. De rest is nog bezig met de vechtpartij.

Draaiorgel

2010-07-22T15:20:00.007+02:00

Toen zelfs de minister-president
en 's lands beste voetballers
werden gesponsord
door de grote bierbrouwerij
begonnen de kinderen met zeven jaar
te drinken
en de volwassenen om zeven uur
's ochtends
Langzaam is het kleine land
toen veranderd
in één groot draaiorgel

Dresscode (5)

2010-07-21T19:04:00.006+02:00

Wat me dan zo bezigt? Tsja. Het is alsof er iets door me heen spookt. Het jaagt me op, houdt me wakker als ik slapen wil en vermoeit me als ik wakker moet zijn. Maar ik ben misschien wat onduidelijk in mijn definitie of omschrijving. Ik kan zelf amper vatten wat me toch zo bezigt in mijn hoofd.. het gaat zo stroef. Ik hoop dat ik er toch een beetje richting aan kan geven, want ik wil niet zo naar u zitten te raaskallen. Dan zou ik bij de psychiater op een betere plek zijn, niet?
Nee, geen idee, ik bedoel, dag en nacht omvatten veel tijd, maar toch heb ik geen tijd meer over. Doordat ik zo wakker lig. Overdag voel ik me niet minder leeg dan 's nachts. En 's nachts lig ik maar op bed en staar wat naar het plafond, draai me om, staar naar de muur, draai me om.. zo gaat dat dan door. Daarbij heb ik het heel vaak veel te warm en soms klam.
O ja, natuurlijk is dat niet het enige, want ook moet ik op vreemde tijden naar het toilet. Ik word er gek van.
Pfoeh, ik kon in mijn eerste jaar zo sierlijk doen in het openbaar. Misschien was het een façade. Alsof er een ander in me was gekropen. Zoiets. Daar ben ik maar mee gestopt.
Aanpassen? Nee, dat heeft me dus al heel wat ongeluk bezorgd. Het werd er niet beter op, echt, het maakte geen verschil. Ik zie dat niet als optie.
Op de universiteit zien ze me komen en gaan. Ik weet alleen niet of ze me altijd opmerken. En ik praat wat her en der. Net als iedereen. In eerste instantie lijkt er niets aan de hand.. het lijkt voor een buitenstaander zo gezellig. Maar mensen kunnen soms zo verdomde doortrapt zijn, he? Alleen maar om hun eigen egoïsme voort te zetten zonder dat anderen dat merken. Een ballonnetje, als je het mij vraagt, maar niemand ziet het als een ballon, want hij is imaginair. En wat zij niet zien, is niet. Dus ik heb volgens iedereen daar beslist geen recht om zo een ballonnetje kapot te prikken - hij zou immers niet bestaan. Het niet uitgebeelde en ongeschrevene, ik voel het overal. Ik weet niet of ik de enige ben die dat voelt. Of dat ik de enige ben die dat gevoel uitspreekt, en dat verder iedereen onbewust tegen een eigen natuur ingaat.
Nee, nee, zulke dingen kunnen daar beslist niet ter sprake komen. Dat is tabee. Ik kan er echt alleen hier over praten. Straks mijden ze me nog meer, straks mijden ze me echt als de pest. Gevoelige of diepzinnige kwesties, daar hebben ze wel een stramien voor. Dat moet allemaal volgens een zeker patroon.
Waarop baseer ik dat? Ik heb geen protocol beschikbaar hoor, maar zo voelt het wel. Het is allemaal ongeschreven. Maar intuïtie wordt vaak met een negatieve bijklank in de mond afgedaan als een eigenschap voor typische vrouwen. Je weet wel, van die eeuwige parttimers, die werkelijk smullen van Desperate Houswives en van De gelukkige huisvrouw, maar zich wel heel geëmancipeerd achten. Thuis, met zo een dekentje over zich heen op de bank. Ach ja, die lijken mij juist van intuïtie verstoken, die lopen eerder het geld van manlief achterna dan hun intuïtie. Maar dat, intuïtie, dat lijkt me geen slechte eigenschap, beslist niet.
Ja, ik was natuurlijk net diegene die wel graag diepgang zou willen. Ik begrijp niet waarom ze dat zo vrezen. In hun intellect blijven ze steken in oppervlakkige koetjes-en-kalfjes-praat. Daar kan ik niks aan veranderen.
Nee, ik kan er beslist mijn hart niet luchten, en zij hebben misschien niets om hun hart over te luchten. In elk geval hebben ze niets te klagen, want ze hebben alleen oor voor elkaar.
Mijn studententijd? Prut in sociale zin. Oh, ik haal goede cijfers hoor. Maar ik voel zo weinig vreugde.. of dat wat daarvoor door moet gaan is maar voor een selecte groep. Ik moet mezelf altijd maar verdedigen. Dat is gewoon zo. Dat is hier een trend van mijn bestaan ..nou ja, dat is niet alleen hier zo. Nee, niet alleen hier, dat is vrijwel overal en sinds ik me kan herinneren, eigenlijk.
Of het went? Nou, het is soms wel vermoeiend hoor. Ik zou blijer zijn als ik dat niet zo hoefde te doen, maar ja, veel mensen vragen nou eenmaal acceptatie en tolerantie voor hun eigen intolerantie. Voor sommige mensen besta ikzelf niet wanneer ik weiger mezelf te verdedigen, of als ik dat wel doe, besta ik maar voor een moment. Hoewel verdedigen zelfs daarop geen garantie is. Maar ik weiger soms. Ik denk dat zo een opgelegd verdedigen, omdat ik blijkbaar ergens niet helemaal zoals zij ben, puur een showproces is, ten behoeve van de ego's van anderen. Die zien zichzelf als superieur aan mijn wezen.
Ja, als ik me grenzeloos aanpas aan andermans grillen hoef ik mezelf minder te verdedigen. Maar het zijn van een ander persoon is een verkwisting van de persoon die ik ben. Of je me nou mag of niet.
O nee hoor, zij zullen die houding zelf nooit verdedigen, want zij achten hun oordeel een feit, terwijl ze niet eens argumenten hebben om dat oordeel te verdedigen. Ze rechtvaardigen zichzelf al met die nuances in hun doen, waaruit te lezen valt dat mensen zoals ik dan maar zoals zij hadden moeten zijn.
Goh. Lastige vraag. Of dit het enige is wat me opjaagt.. pfoeh. Dan stel je me er eentje.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Alicekaren

Sonnet van de mot van hawee

2010-07-21T11:56:00.004+02:00

kleine verstarde bloem
ijskoninginnetje
met je tweekleurige blaadjes
uit een vaas gered
en vanzelf versteend
voor de eeuwigheid
bloem van mij
sjullen we danjsen

wat schrijf je nou idioot
dansen met een droogbloem
ben je wel helemaal lekker

je ligt hier te ijlen en dood te gaan
concentreer je liever
doe iets plechtigs
.

I. Het Begin van het Einde

2010-07-18T21:51:00.007+02:00

Deel 1 van een drie-delig verhaaltje: "Het Begin en het Einde van het Einde"

Vier jaar geleden begon het. Het begin van wat nu het einde lijkt te gaan worden. Ik was getrouwd, niet gelukkig maar wel getrouwd. Zelfs had ik twee kinderen, een zoon en een dochter. Beide al ruim hun puberjaren ontsprongen. In mijn slaap werd ik verliefd op een andere vrouw, een betere, een leukere, een fijnere dame. Met deze dame bedroog ik in de nachtelijke uren mijn vrouw. Maar dromen zijn bedrog en ik bedroog dus niet alleen mijn vrouw maar ook mijzelf. En een dag werd ik wakker in het echtelijke bed. De wekker was gegaan, ik keek naar de wekker. Keek naar mijn vrouw en keek toen maar weer naar mijn wekker en bleef er naar kijken. Je hebt zo je voorkeur. Het was ook het moment dat ik besloot nog een maal door de voordeur te gaan om nimmer meer terug te komen. Nooit om hier weer te wonen. En dat deed ik. Spijt heb ik gehad, ja zeker. Vaak heb ik van mijn vrouw het verwijt gehad dat ik een dromer voor hele dagen was, en dat wilde ze niet. Alleen een dromer voor halve dagen was welkom. Ze wilde geen man die aan elke deur waar duwen opstond ging trekken. Mijn huwelijk was dus over. Net te laat, de eerste fruitvliegjes waren namelijk al op het echtelijke bed geland. Fruitvliegjes hebben de gave om bederf altijd net iets eerder door te hebben dan mensen.

Ik trok dus weg. Weg van mijn vrouw, weg van mijn kinderen. Op weg naar een nieuw leven, een leven met de dame uit mijn dromen. Haar heb ik nog niet mogen vinden. Wel trof ik een andere vrouw, een vrouw die niet uit mijn dromen kwam maar uit het oosten van Azië. Mooi, ja dat was ze. Onverstaanbaar, dat ook. De taal van hier sprak ze niet, maar wat hindert dat. Zacht zong ze een onverstaanbaar lied, een lied wat altijd halverwege op hield. Nooit kreeg ik het einde van het lied te horen.

Ze had haar verleden achter haar gelaten, ergens ver weg in het Oosten. Geen banden in het Land, alleen in het Oosten. En juist die banden had ze doorgesneden. Ik trachtte hetzelfde te doen, alleen lukte dat niet. Mijn inmiddels voormalige vrouw wilde mij niet meer zien, dus dat was gelukt. Alleen kinderen kun je niet achter laten, ze dragen iets van je bij je en daarom zijn ze hoe dan ook voor altijd met je verbonden. En dat moest ik weten ook. Eens in de twee weken moest ik erlangs. Eerst wilde ik het wel, later minder. De banden werden langzaam losser, maar geen van allen kon ze daadwerkelijk los snijden. De wil was er, de intentie ook alleen de capaciteit ontbrak. Daarom bleef ik ze zien. Mijn nieuwe vriendin was niet gewenst, werd zelfs veracht en laagdunkend bekeken door mijn oude omgeving. Daarom wilde ik ze niet meer zien. Gezamenlijk een toekomst starten met haar, de Oosterse dame, dat wilde ik wel. Samenwonen en samen een zaak beginnen, daar ben ik toen maar aan begonnen. Dat was simpel. Je huurt een appartement in een kleine plaats in het midden van het Land. Een andere plaats dan waar je eerst woonde, maar wel in de buurt - je moet immers eens in de twee weken nog bij je kroost langs. Het nieuwe huis is wel kleiner dan het oude. Ergens boven een kroeg in het centrum. Een keuken, een grote kamer die tevens een slaapkamer was en een klein kamertje. Dat is alles, maar het is voldoende.

Mijn Oosterse vriendin ging ook voor mij werken. Het klinkt raar voor een zestig jarige man, maar het is nu eenmaal zo. En werken, dat kon ze. In een goedlopende zaak in het westen van het Land, daar kneep ze op vakkundige wijze mensen uit. Mensen die geloofde in de helende werking van het Oosten. De zaak draaide goed, maar naar mate de zaak beter liep ging het thuis slechter. Soms wilde ze meer geld, soms kreeg ze het. Soms begon ze uit het niks hysterisch te krijsen, roepende als een gekke in een onverstaanbare taal. Hoge gillen galmden dan door het huisje. Alleen door haar stevig vast te pakken kon ik haar dan kalmeren. Ooit had ze de gaskraan opengedraaid en een mes gepakt. Zo gauw als het kon pakte ik het mes af en deed de kraan weer dicht. Blootsvoets vluchtte ze de straat op. Waarheen weet ik niet. In de auto ging ik naar haar op zoek. Op zoek door de staten. Leeg waren ze, die straten. Op zoek ging ik, tot ik haar weer zag lopen. Verward rende ze maar door en door. Ik er achteraan, in de auto. Hysterisch was ze aan het krijsen. Mensen werden wakker en keken versuft uit de ramen. Later werd het uitgelegd als een poging tot doodslag. Alleen maar omdat mensen zo negatief mogelijk willen denken. Ik wilde haar niet dood, alleen maar weer bij mij hebben. En zo ging het nog een tijdje verder.

Dresscode (4)

2010-07-18T21:01:00.005+02:00

Anderhalf jaar eerder, in het bestuur

Marga's blik was op oneindig gericht en staarde naar een onzichtbaar iets aan het einde van de schamel verlichte gang. Tl-gezoem was het enige geluid. Haar voetstappen waren haast onhoorbaar, ze sloop, was zichtbaar maar toch niet.
Het moest maar eens afgelopen zijn. Marga wilde eindelijk een diploma. Zodat ze verder kon met een nieuw begin.

Voor haar was leven iets heel anders dan geleefd worden en iets heel anders dan laten leven. Ze kon inschikken, aanpassen, of wegwezen. Ze liet zich niet zomaar wegkrijgen, hoe ongelukkig ze zich ook voelde, want daar was veel voor nodig. Marga wilde hier iets afronden en haar opleiding niet voortijdig afkappen omwille van anderen - ze was haar eigen baas met haar eigen toekomst.
Waar was ze in vredesnaam terechtgekomen?

In het vizier van een voor de geest gehaalde gedaante zonder enige vaste stof waaruit hij bestond hield ze zich staande. Hij was er puur in de vorm van een gedachte, de gedachte dat aan alles een eind kwam, waarna er weer plaats zou zijn voor een nieuw begin - waar en van wat voor een aard dan ook. Ook voor Marga, die niet over zich heen wilde laten lopen. Ze was er geen geliefd persoon, of geen gewone, geen normale, volgens hen, zij die haar kennisloos beconcludeerd hadden. Hier was ze de muzak onder de muziek.
Ze mochten horen, mochten eindelijk eens horen, nu ze opgegeven had dat ze überhaupt luisterden. En kijken, puur kijken, want zij zagen dwars door Marga heen, zij zagen niets anders dan het etiquette en noemden dat geluk. Bespaarden zich de moeite om verder te denken dan dat.
Het leven was al lastig zat, ambitie zou lang niet altijd nodig zijn. Doelloos leven kon volgens Marga altijd, het lichaam zou er niet dood van gaan en echt geestverruimend zou het niet zijn, maar er kwamen geen ziektes van.

Marga sloeg de hoek om en kwam bij de lift. Hier hoorde ze niets meer van het gedempte lachen waarvan ze geen deel kon uitmaken. Ze zou er niks van snappen, van etiquette humor, gedrag, voorwaarden, mores en altijd dat eeuwige iedereen moet zoals wij zijn of dan.. Maar niets stond op papier.

Het was al lang een zooitje geworden op de borrel, met over de vloer gegleden pizza en tegen het plafond geplakte kaasslierten en in het stof van de banken gesmeerde tomatensaus en naar alcohol ruikende adem en van zweet doordrenkte overhemden. Marga zou het moeten opruimen, maar kon zich niet verantwoordelijk voelen voor kleuters in de lichamen van jonge volwassenen. Ze zouden vast denken dat ze volwassen waren, mijmerde Marga. Ze bleef haar eigen baas.

'Wie denk jij wel dat je bent', had Ginet geschreeuwd, toen haar twee steunpilaren Marga uit de ruimte waren komen halen. Ginet had zich als zelfbenoemd kernfiguur in het bestuur op de vloer van het damestoilet laten zakken en was in een tomeloos schreien uitgebarsten. '..met je kleine, kleine leventje!' Gevolgd door 'Jij regels alles op een verkeerde manier, je bent veel te formeel, te serieus maar laconiek als het er op aankomt. Je bent te.. te.. te..' Gestotter, geen adempauze. 'Met of zonder jou maakt geen verschil en als het verschil maakt, is het zonder jou beter.'
De ogen van Ginet waren in het toiletlicht blauw omrand van het te veel op zich willen nemen, alle taken naar zich toetrekken. De andere twee, masterstudenten voor wie ze nog wel een zeker ontzag voelde, hielden haar vast - samen sterk, samen zwak.
De energie die Marga zou gebruiken om alles zo quasi verkeerd te regelen, gebruikte ze na de stortregen van verwijten om zich om te keren, en zonder verder commentaar de ruimte te verlaten. Kort daarna verstomde het geginnegap, geroezemoes, gegiebel in de borrelruimte voor een moment. Even werd een vaag deuntje hoorbaar. Even trad de muzak op de voorgrond, voordat zij geheel verdween door de openstaande deur.
Het trio betrad de borrelruimte en het gelach ving weer aan - luider dan tevoren. Sterke verhalen maakten sfeer.

Marga was nog een tijdlang in de bestuurskamer geweest, met het licht uit en de luxaflex geopend. De paar straatlantaarns op het binnenplein wierpen schaduwen over alle rommel in de kamer, en ze liet zich in de stoel achter de linker computer zakken. Totaal uitgeput, even radeloos. Ze liet de gedachten over zich heen komen zonder ook maar een poging te doen om ze tegen te houden, evenals al die indrukken die ze had opgedaan. Ze liet ze maar even zonder te proberen ze te filteren.

In het schijnsel van de lantaarns zocht ze een tijd later haar spullen bij elkaar die ze in de bestuurskamer had achtergelaten. Ze wilde niemand meer tegenkomen. Vroeg of laat zouden ook anderen hun spullen hier komen ophalen.
Maar niemand was haar komen zoeken of halen, want het kon heel goed zonder haar daar. Dan maar een muzakje minder, het was haar duidelijk dat ze haar geen sfeerzetter achtten, eerder een dooddoener van alle koe- en kalfpraat aldaar. Ieder groepsgesprek, iedere dialoog, ze hoefde vaak maar iets te zeggen of het geheel verstomde.
Ze deed de deur achter zich op slot en sloop weg over de schamel verlichte gang. Gezoem van tl-buizen was de enige muzak.

Marga sloop weg, lift naar beneden, trap naar buiten, omhuld door een veilige deken van nacht die alle geluiden deed verstommen. De nacht omsloot haar buiten, streelde haar met een bries. Hoe was ze toch ooit in het bestuur terechtgekomen?

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Alicekaren

Het kind Heleen

2010-07-18T14:16:00.000+02:00

Heleen zat achter in de klas
dat was vanzelf zo gegroeid
geen meester die het haar had hoeven vragen
‘zeg kun jij niet beter ver weg gaan zitten’

Heleen was meestal alleen
keek toe
werd moe van het toekijken
en ging dan maar weer naar binnen
een boek lezen
met haar lange nek

Maar toen begon het lichaampje
eromheen
te groeien en te groeien
Heleen werd een mooie jonge vrouw
met lange benen en ronde borsten
en frisse wangen

En Heleen kon zingen
Zo mooi had niemand gedacht
Ze werd operazangeres
en zong een lied over een zwaan
Schreef haar eigen teksten
en reisde de wereld rond
Totdat
haar nek weer begon te groeien
.

Moord op het Binnenhof, 5

2010-07-18T12:02:00.015+02:00

De flits
‘Ha, meneer de rechercheur nietwaar? Ik heb al over u gehoord.’ Peter J voelde een voorzichtige hand op zijn schouder. Juist nu hij een schemerige kamer in wilde lopen die hem vanaf de trap was opgevallen. De man had een zachte stem met veel lucht. Zijn huid was dun, maar de ogen schitterden hem vriendelijk tegemoet.
     ‘Dat klopt’, zei Peter J, ‘en met wie heb ik de eer?’
‘Nou’, zei de man, ‘dat is nogal een verhaal apart. Wie ik ben. Niet zo eenvoudig uit te leggen. Ook ligt het eraan wie je het vraagt. Zo zal de gemeenteambtenaar iets heel anders zeggen dan de baas van Facebook. Die laatste is inmiddels trouwens multimiljardair, wist u dat? Een halve crimineel natuurlijk, steelt ieders persoonlijke gegevens en verkoopt de boel aan derden, zonder enig gevoel voor verantwoordelijkheid. Koelbloedig typetje als je het mij vraagt. En sinds de vingerafdrukaffaire (*zie NB onderaan), je weet wel, de enige student en overleden held [hier articuleerde de man zo goed dat alle lucht even uit zijn stem verdween] in heel Nederland die de staat aanklaagde omdat een paspoort alleen te verkrijgen is als onze vingerafdrukken in een databank opgeslagen worden... nou, sindsdien weet helemaal niemand meer wie ik ben. Want die vingerafdrukken heb ik uit mijn paspoort geknipt.
Toch heb ik zo’n twee en een half duizend vrienden. Dat is toch echt niet niks.
Maar ik noem mezelf Klaas, als je dat bedoelt. Meestal dan.
Zie je dat raam? Daar heb je een prachtig zicht op de Hofvijver en de flanerende stadsgangers. Daar sta ik vaak. Het is zo’n zeldzame plek in Den Haag waar niemand iets van je wil, gewoon omdat ze je niet kunnen zien’.
     Peter J deed z’n mond open om wat te zeggen. Het moest iets worden met een gedecideerde klank, een stevige handdruk erbij, rechte rug, en blik op vooruit. Maar toen gebeurde er iets wonderlijks. Hij zag zichzelf in een flits bij dat raam staan, en wilde daar niet meer weg.
Bijna tegelijk klonk er een schelle lach vanaf het terras beneden. Maar dat hielp niet. De flits bleef.

‘Kom maar’, zei Klaas. ‘Ga even zitten. Het geeft niets’. Peter J was opeens, na vijf minuten met open mond gezwegen te hebben, hevig snikkend in zijn armen gevallen. ‘Ik haal een glaasje water voor je. Hier, pak gerust die stoel en kijk even naar buiten, toe maar, dan kom ik zo terug’.
Het was geen stoel maar een kruk met lange poten en korte rugleuning. Een uitzichtstoel, als die bestaan. Ja die bestaan, in hotel New York had hij er een gezien voor een hoog raam. Daarvandaan kon familie vroeger kijken en zwaaien, of konden mensen een tijdje hunkeren voordat ze de boot namen. Ook had hij zo’n kruk wel eens bij een Ierse vrouw thuis zien staan. Die zat daar elke middag naar de oceaan te kijken.
     Ik moet weg, dacht Peter J, ik wil weg. Vlug draaide hij zich om en zonder verder nog iets te zien, laat staan te observeren, snelde hij de trap af en naar buiten. Bij de haringtent aan de vijver kocht hij een koffie, een portie kibbeling, een ijsje, en nog een softijsje. ‘Jij ziet er verwilderd uit’, zei de haringman, ‘ben je komen zwemmen? Geintje hoor, goede keus trouwens, u wist zeker dat we momenteel een moeilijke haring hebben, het is een rampjaar. Onder druk van die verdomde commercie is onze Hollandse nieuwe veel te vroeg uit zee gehaald’. Peter J’s gezicht stond bezorgd, hij knikte een paar keer en liep toen met volle handen door het poortje het Binnenhof op.

---

* NB: stichting Privacy first adviseert nu hun standaard brief te gebruiken en te verspreiden.

#1

2010-07-17T20:10:00.004+02:00

door Raoul Markaban

Wervelende jazzklanken voortkomend vanuit de speakers van mijn oude computer vervullen mijn lichaam tot in de kleinste vezel.
Mijn ogen turen naar het scherm, zoekend naar woorden, zoekend naar gedachten en mijn hoofd is leeg, maar tegelijkertijd vervuld van gedachten en ideeën.
Ik probeer het nog eens. Ik sluit mijn ogen en leun achterover, maar tevergeefs. Het beeld blijft onveranderd.
De goedkope rugleuning van m’n tweedehands bureaustoel kraakt, maar ik hoor het niet. Buiten hoor ik vrolijke kinderstemmen. Ze schreeuwen, ze zingen, ze huilen.
De vogels fluiten de laatste zang van de dag.
Ik kijk door het keukenraam en zie mijn eenzame buurman de stoep aanvegen op hetzelfde ritme als gisteren, om dezelfde tijd, met dezelfde bezem.
Met die bezem verantwoordt hij zijn aanwezigheid op deze wereld. Zijn glimlach weerspiegelt in mijn doffe ogen.
Ik ken geen glimlach. Mijn wereld is zwart. Inktzwart.

Dresscode (3)

2010-07-13T21:32:00.006+02:00

Het nieuwe universiteitsgebouw was voorzien van allerlei moderne foefjes, die handig waren als ze zouden werken. De zonneschermen konden niet naar beneden wanneer de windsnelheid hoger was dan acht meter per seconde. Het poortje waardoor Marga de liften op de eerste verdieping probeerde te bereiken bleef dicht geklemd toen ze incheckte met haar pasje. Het tweede poortje werkte wel mee. Het lichtje erop kleurde blauw en er klonk een bliepje, waarna het zich voor precies vijf seconden opende en zich daarna met grote snelheid weer sloot.
Marga ging naar de vierde verdieping om een kopje thee te halen. Daar stond een waterkoker met daarbij gratis theezakjes. Op alle andere plaatsen domineerde de dure catering, maar bijna niemand was bang voor de gehanteerde prijzen voor kopjes koffie, thee of broodjes met los aan te kopen plakjes worst of kaas. En zo hield die monopolie stand.

Toen Marga met een volle kop thee richting de liften wankelde voor de volgende serie presentaties, kwam ze Judie tegen. Ze had haar Mac onder de arm. Ze was onafscheidelijk van dat ding - bij presentaties prijkte het altijd op het tafeltje. Ze kon het haar USB-stick niet aandoen om hem te doen omsluiten door de USB-ports van de computers in de collegezalen van de universiteit zelf. De powerpoint zou dan gelijk op de beamer verschijnen. Prijken wilde ze, met dat bezit dat circa vijftienhonderd euro gekost zal moeten hebben. Prijken omwille van het prijken, hunkerend naar aandacht. Marga wist het zeker.
'Hoi Judie..' stamelde ze toen Judie trachtte voorbij te lopen, Marga volledig aankijkend, maar de mond gesloten. Marga voelde de hooghartigheid waarmee Judie een glazen muur om zich heen had gebouwd, waarvan de deuren alleen toegankelijk waren voor Tom en wat andere zuiplappen die in hun vrije tijd weinig anders deden dan naar voetbal kijken en feesten, onder het mom van studentenraad of bestuurscommissie. Vervuld van deze vermeende levenswijsheden waanden ze zich allemaal superieur aan anderen, terwijl de fundamenten hiervan slechts uit naïviteit bestonden. Als Judie nou de enige was geweest op de universiteit die zo was.. De verjupping op de academie nam voor Marga ziekelijke vormen aan en ze vreesde aldaar een verwording tot een massa van schapen waartussen de enkele geiten genadeloos onder de voet gelopen werden.

Vijf meter verderop kwam Judie met tegenzin tot stilstand, alsof een onzichtbaar elastiek haar niet verder kon laten gaan. Vijf meter was de kleinste afstand die Judie veilig achtte voor dit ongewenste oponthoud, dat haar totaal had overvallen. Wie wilde er nou met die Marga praten, want dat kon alleen maar over levenskwesties en filosofie en dat soort zaken gaan volgens Judie. Marga, die alleen maar over die onderwerpen kon dooremmeren, altijd maar de diepte in duikend, nooit eens ontspannen aan de oppervlakte van luchtige onderwerpen. Van alledaagse onderwerpen. Voetbal. Uitgaan. Borrels met de studievereniging.
'Ja?'
'Hoe gaat het met je, en weet je al een beetje wat je komend studiejaar gaat doen?'
Judie was verbaasd over Marga's vraag. Er zou vast iets achter zitten.
'Hoezo?'
'...Tsja. Ik heb de periode hiervoor geen vakken met je gevolgd. Ik vroeg het me gewoon af.. of je al gekozen hebt voor een Master, of dat je in de tussentijd misschien andere plannen hebt gemaakt?'
Marga lachte van binnen om de hachelijke arrogantie, die volgens haar vanaf de laagste trede omhooggevallen moest zijn. Die niets anders was dan een banale ziel die mede door mooie praat goede cijfers wist te halen, een nouveau riche zonder stijl. Ze zou later vast haar zakken gaan vullen in het pluche van de grootste vakbond, die al lang niet meer voor werknemers opkwam. De inhoud van mooipraterij, leeg maar toch dat verdomde win-win scenario implicerend, en het creëren van een nog groter ego stonden haar vast aan, dacht Marga. Daarvoor zou ze veel over hebben, ze zou het bloed onder de nagels van inferieuren vandaan halen, van de werknemers, de arbeiders, het plebs, de grondvesten van de maatschappij, die ze verloochende. Ze zou regelrecht op instorting van de maatschappij kunnen aansturen als ze zich zou verenigen met anderen zoals zij. Zij dacht het toch wel te overleven. Maar volgens Marga was de maatschappij al aan het scheuren door polarisatie en banalisatie, waarbij de muren eromheen, gebouwd van verworvenheden, stukje bij beetje afbrokkelden.

Marga schrok op uit haar gedachten door het antwoord van Judie. 'Ik ga volgend jaar nog geen Master doen. Ik ga rondreizen in Zuid-Australië.'
'Oh. Leuk voor je.'
Ze hadden elkaar niets meer te zeggen en Judie liep achteloos verder. Marga voelde het als een overwinning. Volgend jaar zou ze geen last hebben van dat kind, dat haar te arrogant was om aangenaam mee samen te werken - hoewel de overeenkomst was dat ze beiden graag goede cijfers haalden.
Als die Mac nou eens op tilt zou slaan of langs de balustrade naar beneden zou kletteren.. Dat rondreisje, dat was vast van papa's geld..
Marga liet de gedachten hun gang gaan.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Alicekaren

Weer thuis

2010-07-10T19:51:00.007+02:00

Met een kapmes verschafte hij zich een doorgang door zijn tuin. Maandenlang verontachtzaamde planten zegen voor zijn voeten neer, vermoeid van hun eigen wezen, brandnetels met zware uitgebloeide trossen, woekerende bramen met taaie, doornige graaitakken, zilver oplichtende artemisia. Zij hadden hem blijkbaar niet gemist, zo vruchtbaar en trots stonden ze opgericht zijn doorgang te belemmeren. Wat zonneschijn en geregeld hemelwater volstonden om hun ingeprente drang tot leven te wekken en te voeden. Maar nu bogen ze gedwee het hoofd, tegen de nauwelijks nog in fysieke termen te omschrijven scherpte van het mes waren hun kantige, vezelige stelen niet bestand. Wat deerde het hen, volgend jaar zouden ze opnieuw de kop opsteken en hun ruimte opeisen. Nu lagen ze overwonnen en berustend in elkaar verstrengeld over het tuinpad. Met grote stappen, alsof hij ze niet wilde beschadigen met zijn schoenzolen, baande hij zich een weg naar de achterdeur, duwde de klink omlaag en trok. Op slot. Het uitgebleekte verfwerk vertoonde barstjes in het met algen bedekte oppervlak. Hij glimlachte, deed een stap opzij en keek onder zijn als een klep boven zijn ogen gehouden hand, waarmee hij wat oude spinnenwebben wegveegde, naar binnen. In het schemerdonker tekende zich het verlaten interieur van het keukentje af dat hij nog maar met moeite herkende. Op de vensterbank lag een verdroogde mot op zijn rug, de pootjes plechtig opgetrokken en samengevouwen als verstard in een schietgebed. Het leven was eenvoudig doorgegaan tijdens zijn afwezigheid, het werkelijke leven. Dat uit zichzelf ontstaat, bloeit en sterft, zonder dat iemand er om vraagt of naar omkijkt. 'zo moest je leven', vond hij, 'onopgemerkt, vanzelfsprekend, zwijgend'. Hij deed een stap naar achter en keek naar het grijze pannendak, waarop helder het milde nazomerlicht lag. Enkele kleine pissebedden vluchtten opgeschrikt door het licht uiteen toen hij een van de stoeptegels optilde en een klein doosje uit de aangedrukte, vochtige aarde groef. Hij opende het doosje en merkte dat ze slechts oppervlakkige roestplekjes vertoonde: zijn huissleutel. Zonder hem zou het een onmogelijke klus lijken om binnen te komen, hij zou een raam stuk moeten slaan en tussen de scherpe glastanden door klimmen, of de deur met geweld intrappen. Het kleine stukje metaal waarvan de vorm van de baard correspondeerde met die van het binnenwerk van het slot, zo eenvoudig en toch zo afdoende om een hele woning af te sluiten, zou hem echter met het grootste gemak toegang verschaffen. Hij stak de sleutel in het gleufje, draaide hem twee keer links om en opende de deur, die een knarsende toon liet horen bij wijze van groet: welkom in je huis, wij hebben je terugkomst geduldig afgewacht. Een muffe, verzadigde lucht drong in zijn neus. Hij liet de deur open staan. Hij was weer thuis.

Vriend

2010-07-07T12:29:00.039+02:00

je denkt danheb je vrienden
maarkijkje goedkijk je echt
dan zijnze ego ego
pikken nog hetbrood van je tafelde
stoel onder je reet, denken ik ik
heb heb en give me morejij
jij aande kant jij
hetis alsof je leeftin
een bakmet
sperma bewaar mij
bespaar me
ikwil samen overleven
enanders niet vriend

Moord op het Binnenhof, 4

2010-07-03T12:04:00.013+02:00

Bekentenis
Hier een bericht van uw alwetende verteller. Met excuses.
U zult het misschien al gemerkt hebben, maar ik ben nu toch genoodzaakt geweest een personale verteller in te huren. De klus is zelfs voor een schrijver als ik te groot. Er staat bovendien veel op het spel.
Maar ik beloof u dat ik het in de gaten zal houden, en waar nodig zal schrappen en redigeren. Die jongelui (want de doorgewinterden kan ik niet betalen) gebruiken tegenwoordig noch kennis noch verstand. En ze schrijven soms gewoon waar ze zin in hebben, maken er een studentikoos of columnesque stukje van. Het is alsof die nieuwe tekstschrijvers (want noem ze geen schrijvers) nog nooit een interessante literaire activiteit hebben bijgewoond. Ze experimenteren maar wat, beginnen ergens en kijken waar het schip strandt. De meeste 'personaaltjes', om het even gechargeerd te zeggen, hebben helaas geen visie op vorm en inhoud, weinig gevoel voor pengebruik bovendien.
Hoewel ik zorgvuldige instructies gegeven heb, kan het dus zijn dat er hier en daar wat kromme zinnen insluipen, aan mijn oog ontsnapt. Daarvoor bij voorbaat mijn excuses. Mocht u klachten hebben aarzel dan niet te klagen!
Ik zal er alles aan doen om dit verhaal op een behoorlijke manier verteld te krijgen. Daar kunt u van op aan.

De veelprater

2010-06-30T22:49:00.006+02:00

Als kind praatte hij non-stop. Vanaf het moment dat hij ontwaakte tot het moment dat hij zijn ogen sloot, praatte hij luid en duidelijk. En zelfs als hij sliep, drong zijn hoge stemmetje door de muren van zijn slaapkamer. Hij stelde vragen, gaf daar zelf meestal de antwoorden op, opperde mogelijkheden en gaf adviezen. Hij was nog klein, maar nooit kraamde hij onzin uit. Er was ook nooit iemand die zei dat hij zijn mond moest houden. Want de meeste mensen begrepen wel dat ze konden leren van deze veelprater. Hij orakelde over liefde, wrok, gevaarlijke idealen of over het belang van literatuur. Het is niet zo dat mensen in aanbidding aan zijn lippen hingen. Ze pikten bruikbare informatie meestal in het voorbijgaan op. Op de dag dat zijn stem zwaarder werd en begon over te slaan, hield hij op met praten. Misschien vond hij dat hij alles gezegd had. Of dat echt zo is, weet niemand. Want sindsdien heeft de veelprater nooit meer een woord gesproken.

Dresscode (2)

2010-06-30T08:30:00.016+02:00

Het was nog een betrekkelijk geluk dat Marga niet alle vakken samen met Judie had hoeven volgen. Ze besefte des te meer dat haar geluk alweer door een stuk ongeluk onderbroken was geweest, maar het was bijna voorbij.

Marga had nooit overwogen om haar opleiding voortijdig af te breken omwille van het soms groezelige sociale aspect dat haar ten deel was gevallen. Het was haar om inhoud te doen, en om meer niet. De tijd waarin ze ook aan de toekomst van anderen dacht, was lang geleden in de kiem gesmoord, ergens aan het begin van de bachelor. Nu dacht ze alleen nog aan haar eigen toekomst, en hoe ze die smet die er op lag niet tot iets onoverkomelijks zou weten te maken. Zo vaak had ze gehoord dat de studententijd de leukste tijd van het leven was, moest zijn of zou zijn. Tot dusver leek het voor haar niet meer dan een mythe. Iets dat zeker niet nostalgeerwaardig was.
Ze had groepen mensen leren kennen met groepsnormen waaraan ze niet voldeed. Intomen en aanpassen weigerde ze. Wel was ze goed genoeg om voor een karretje te spannen als er in samenwerkingsverband een cijfer gehaald moest worden, wat haar nooit in dank was afgenomen.
Er werd in pauzes veel gepraat over niet-studiegerelateerde zaken waarover ze niks te vertellen had. Ze bleef stil. Zei ze wat, dan was ze de dooddoener van welk gespreksonderwerp dan ook. Die vorm van uitsluiting vond ze onprettig en onnodig, zeker wanneer men dan ook nog eens naar haar keek alsof ze van een andere planeet was gekomen. Als ze de macht had gehad, had ze er wel over nagedacht de menselijke soort uit te roeien en opnieuw te laten beginnen. Ze schaamde zich rot voor die gespreksonderwerpen - lege omhulsels van commerciële tv, lectuur en prietpraat over al even lege cv's vol met nonsense om maar een zo vol mogelijk cv te krijgen. Groepsnormen waren niks voor Marga.

In de studievereniging was het al helemaal niets geworden met haar. Ze had weinig dankbaarheid aangetroffen voor haar activiteiten als bestuurslid. Ze was in de vereniging geschoffeerd, wat haar had gemotiveerd om na het afronden van het bestuursjaar met de vereniging te breken. Alumnus of reünist wilde ze niet worden, want dan moest ze die nostalgie van de studievereniging, die nooit nostalgeerwaardig was in haar geval, opnieuw beleven in abjecte reünies. Ze was nog slechts lid op papier en ontving wat korting op boeken, maar meer niet.
Hun groep was nog geslotener dan bij haar jaargenoten. Het was erbij horen of er helemaal buiten vallen. Dat was de mores aldaar, het ongeschreve. Marga was meer dan eens afgedaan als egocentrisch, egoïstisch, autistisch, gesloten en ongezellig. Vervolgens achtten ze zichzelf wel ontzettend sociaal, of misschien was het wel zo gemakkelijk om eigenschappen die ze zelf misschien hadden op een ander af te schuiven, die niet volgens dezelfde code was. De studievereniging vormde immers het summum van socialiteit, aardigheid en gezelligheid. Marga wist dat er aan dat imago niet te tornen was. Tegengeluiden werden genegeerd. Men droomde van roze wolken en ballonnen die eigenlijk al lang kapot geprikt waren, stilletjes, waardoor regens van alcoholica neerdaalden op de ruimbekraagde overhemden. Marga zag ze het liefst opdonderen, gepikeerd door de scheuren in de fundamenten van hun reputatie. Die groepsnormfundamentalisten deden volgens Marga niets anders dan gezellig zuipen van het geld van papalief op die o zo open barrals als zijnde de sociaalste wezens der Aarde. Dat hok van hen in dat yuppengebouw meurde naar bier, maar was zonder enige inhoud van betekenis. Een elkaar toebedeeld en boven het hoofd gehouden erelidmaatschap stond echter zo goed op het cv.
Ze konden net zo goed echte uniformen aantrekken als kroon op hun uniciteit. Marga zag ze al over de toonbank gaan. Hun identieke barcodes zouden ze identificeren als 3-packs Durex regular of anders wel de goedkoopste biertjes. Marga kon ze ook zonder uniform of productbarcode herkennen. Het hoofd was dusdanig omhoog gekanteld, dat het lijf bijna achterover viel, wat het vast nog eens zou doen als het aan haar lag. Verder waren ze banaal en oppervlakkig naar haar, maar in het begin leken ze bijna aardig..

Judie blies tijdens haar presentatie het hardst van haar ivoren toren. In een overdreven wollig Engels, rijkelijk voorzien van een nog overdrevener accent, zette ze een onomstotelijke presentatie neer, een tactiek waardoor iedereen verkocht was. Iedereen werd verzwolgen door de extase die dit teweegbracht. Haar gepraat zou zo op de voorgrond van een militaristisch getrompetter en tromgeroffel passen, waarvoor eenieder ademloos boog. Ze verwrong haar gezicht in alle mogelijke grimassen om de woorden eruit te persen. De uiterlijke lelijkheid die dit teweegbracht werd verhuld door haar perfecte lichaam - althans de houding die dat uitdroeg - waardoor ze vast niet werd afgerekend op de uitstraling of houding. De presentatie leek naadloos, maar ergens klopte er iets niet.
Men had niets door, de presentatie was zo volmaakt naar etiquette. Behalve Marga klapte iedereen zo hard, dat het applaus zich mat met een daverende staande ovatie. Marga achtte het niet onwaarschijnlijk dat Judie's grootste fan Tom spontaan was gaan ejaculeren.
Na het volledig afwachten van de ovatie en nadat ze haar sjaaltje had geperfectioneerd, ging ze weer in het publiek zitten. Tom, die met zijn grote hoofd recht voor Marga zat, gaf Judie een schouderklopje en fluisterde: 'Logisch dat ze jou als eerste hebben laten presenteren vandaag.'

Na nog een aantal presentaties en een pauze was Marga aan de beurt. Judie fluisterde met een sarcastische blik in het oor van Tom. Vast iets met code's waaraan ik allemaal niet zou voldoen, dacht Marga. Judie ging weer recht zitten, maar bleef zich regelmatig naar Tom toe buigen om haar perfecte presentatie nog verder op te hemelen, wat ze ten koste deed van andermans presentaties. Het speet Marga dat een deel van hun opleidingen gemeenschappelijk was. Judie, als lid van de Facultaire Studenten Raad en van twee commissies in haar veel grotere studievereniging, trachtte haar gefluister te verbergen door een hand tussen haar hoofd en het oor van Tom in te houden. Dit straaltje van tact werd verder verborgen door haar onberoerde gezicht dat Marga aanstaarde wanneer het niet aan het fluisteren was. Dat symmetrische gezicht, gespeend van ook maar de kleinste asymmetrie door persoonlijk leed in het verleden. Judie was nog een groentje en Marga kreeg bijna medelijden met haar. Ze wist geen remedie. Ze was geen alien die in staat was de menselijke soort uit te roeien. Het ongeschrevene was niet te bestrijden met enig wapen. Ze had niet de behoefte zich aan wapenfeiten jegens de perfecten schuldig te maken, om vervolgens opgesloten te worden in de diepste kerker der menselijke schaamte - de schaamte van de mensen der norm, de kosmopolieten, de populisten, hokjesgeestfundamentalisten of sadomasochisten.
Na afloop had ze geen slecht gevoel over haar eigen presentatie, maar Judie begon weer te fluisteren tegen Tom, en ze voelde dat de jury eerder achter sprankelend academica Judie dan achter haar zou staan.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Alicekaren

Wereldkampioenschappen filosofie

2010-06-29T18:26:00.008+02:00

Binnenkort is het weer zover, dan vinden de wereldkampioenschappen filosofie plaats. Voor eenieder die niet van Kant, Hegel of Kierkegaard houdt, worden het zure tijden. De media besteden het grootste gedeelte van hun aandacht aan filosofen, aan existentialisme en fenomenologie, de horeca haakt aan met de inmiddels welbekende versiering in de vorm van vlaggetjes waarop de tronies van genoemde filosofen prijken en in menig snackbar of supermarkt zal men bediend worden door een medewerker met een grote aangeplakte snor, licht loenzend, om de adhesie aan Nietzsche te betuigen. In de wijken van de grote steden is al merkbaar sprake van 'filosofiekoorts': partytenten die tot aan het trottoir reiken, gedecoreerd met Sartre-wimpels, nemen de publieke ruimte in beslag, het speciale hooggistende Heideggerbier staat in kratjes opgestapeld in de woonkamer. 'Laat het discours over de ontologie maar beginnen', lijken de bewoners verwachtingsvol uit te venten. Rond de speciaal voor dit doel opgerichte megaschermen op de diverse dorpspleinen zal het volk in blote buik, opzichtig de tattoo's van de favoriete filosoof ontblotend, samenstromen om de verrichtingen van de wijsgeren te volgen. Om de aanhangers van het deconstructivisme en die van het idealisme vredig met elkaar te laten existeren, zijn zogeheten 'filosofiestewards' aangesteld, die de feestelijkheden in goede banen zullen leiden. Uit voorzorg voor een massale toeloop, indien Schopenhauer zoals algemeen verwacht wordt, tijdens de finale glansrijk zegeviert, zal een extra cordon mobiele eenheid achter de hand worden gehouden. Maar vooralsnog weerklinkt overal de vrolijke Nietzsche-toeter, die de door het volk gekoesterde hoop op een zege met zijn opwekkende klanken levend houdt. Tot het verdriet van de filosofie-haters zal het WK filosofie de gesprekken op het werk, in de snackbar en op het terras voorlopig domineren. Maar niet getreurd: zodra het festijn voorbij is, gaan we weer over op de orde van de dag. De voetbalcompetitie staat reeds op beginnen!

Eliminatieopdracht

2010-06-27T20:51:00.019+02:00

Het zweet stond in de handen die hij op zijn rug in elkaar vouwde. Het liefst was hij even gaan liggen, of een eindje om gegaan. Naar het strand bijvoorbeeld. Hij zag het voor zich... zijn lieve Gerda zou een picknick hebben gemaakt en de kids zouden zo uitgelaten en gelukkig zijn. Na alle stress van de laatste dagen was hij wel toe aan iets totaal vakantie-achtigs.
Maar hij mocht nu even niets. Het was de zelfverkozen dictatuur geweest waar hij zich aan moest onderwerpen deze tien dagen. Voor hem een grote kans om verder te komen en landelijke bekendheid te krijgen door de tv opnames. Dus dat wilde hij voor geen goud laten lopen. Hij had zich aangepast. Dat kon hij wel, als het moest. Nog even, had hij telkens gedacht, nog even en dan mag ik weer naar huis en ben ik een belangrijke ervaring rijker.
     Hij merkte niet eens meer dat hij 'chef' zei achter elke zin en halfzin. 'Ja natuurlijk chef, geen probleem chef, ga ik meteen doen chef'. Hij vond het inmiddels normaal. Of hij vond eigenlijk niets meer, hij deed gewoon wat van hem werd geëist. Zonder zich af te vragen of hij dat eigenlijk wel wilde. En waar het ook alweer precies goed voor was om hier als moderne slaaf rondgecommandeerd en toegesnauwd te worden. En of het misschien ook niet schadelijk zou zijn voor het een of ander.
      Voor het voorgerecht hadden ze twaalf minuten gekregen, en geen seconde meer. Het hoofdgerecht mocht iets langer duren. Maar als er op een fluitje werd geblazen betekende dat: nog zeven minuten te gaan. Het was hem allemaal gelukt. Hij had een mooie lamsbout kunnen serveren, compleet met groentegarnituur en aardappelkroketten. Vooraf gegaan door zijn specialiteit: een lichte mousse van zalm en mierikswortelroom. Met liefde en aandacht gemaakt. Niet eens voor zijn trouwe restaurantgasten, of voor mensen met trek laat staan honger. Nee, voor die fatsige, verwende juryleden achter hun steriele tafeltjes, die maar één hap zouden nemen, altijd met zure gezichten. Ze praatten trouwens ook als robots. Waarom toch eigenlijk. What's the point?! What the... Nee, niet vragen, je niets afvragen, niet denken.
      Doorlopen, met je zweethandjes op je rug, tot het witte kruisje op de vloer en dan stil staan en vooruit kijken. Een heupbreedte van elkaar vandaan, zoals geoefend was. Witte petjes achter op het hoofd, armen en handen uit het zicht. En zwijgen, koppen dicht, natuurlijk.
Wachten. Op een rijtje.
Er zei iemand een of twee woorden (was het: goedenavond, leuk dat jullie...?)
stilte...
muziekje
tja ta pam
tja ta pam pam pam
MICHAEL!
zei de middelste
WE VONDEN JE HOOFDGERECHT...
pam pam pam
TE ZWAAR!
TE VEEL OREGANO
EN NIET ZOUT GENOEG
(shit ik dacht nog zal ik de oregano en het zout anders op tafel zetten, zoals ik altijd doe, kunnen ze zelf even kijken wat ze het lekkerst vinden. En inderdaad, je weet ik hou wel van een stevig hoofdgerecht, het moet iets om het lijf hebben toch, het is tenslotte een hoofdgerecht, maar misschien zou ik nog... Stop, niet denken! En je niet verroeren, hoofd moest in de plooi blijven, goed zo, goed zo)
EN JE VOORGERECHT!! zei de stem
tja ta pam pam pam
WAS MISLUKT!!
RONDUIT!
padam pam...
JE BENT GEËLIMINEERD!!!

Het woord dreunde door zijn hoofd. Wat betekende dat ook alweer. Ze hadden het nog geoefend. Er zat een beweging aan dat woord vast, een draai en...
Michael stampte een keer met z'n rechter voet, het ging opeens vanzelf. Snel draaide hij op de enkels richting deur en marcheerde voort. Crissie en Marleen die als laatsten in de rij stonden gluurden vanuit een lijkbleek gezicht naar hem op. Maar hij zag niets, hij hoorde alleen het ritme van de muziek. Links rechts links rechts. Klapdeuren door.
De keuken tolde voor zijn ogen, pannen begonnen te zweven en te deinen. Koortsachtig ging hij op zoek naar zijn tas met kleding. Maar die moest nog ergens in een van de tv-crew campers liggen. Tranen biggelden over zijn wangen. Het was over. Hij had zo z'n best gedaan, zo iets heerlijks weten klaar te maken, en nu was hij geëlimineerd. Hoe kon dat gebeuren. Hij had eerste willen worden, met de prijs naar huis willen gaan, omhelsd en gezoend worden door de hele straat, hoog bezoek in zijn restaurant voortaan, hij had...
     HALT! riep een stem nu achter hem. In slow motion draaide hij zich om. Het was chef.
JE HEBT HET NIET GEHAALD, JE BENT NIET DOOR, BEGRIJP JE DAT? Michaels adem stokte. Er was iets mee, hij had nog iets moeten zeggen misschien ter plekke, of juist niet. Hoe deden ze dat ook weer. Een buiging? En 'ja chef', of 'dank u chef' of...
Muziek nu, door en door in hetzelfde ritme.
Chef's ogen knipperden niet meer. Uit zijn mond kwam geen geluid. Michael zag zijn lippen wild bewegen, maar hoorde niets. Hij wilde dan maar, in elk geval, in een of andere houding springen, maar gleed uit.
Chef trok een mes uit een van de blokken op het aanrecht en zonder aarzelen deed hij twee grote stappen in de richting van de wankelende Michael, en begon op hem in te hakken.

Moord op het Binnenhof, 3

2010-06-27T14:10:00.018+02:00

Aangenaam
Rechercheur Peter J. struikelde over zijn eigen voet bij het omdraaien. De onaflatende woordenstroom van die Gerard en de eigenaardige geur in het café deden hem duizelen. Waarom praten mensen eigenlijk voortdurend, vroeg hij zich af, ook als ze niets interessants te melden hebben. En dit is pas de eerste getuige.
Nooit eerder was hij ergens op afgestuurd als tactisch rechercheur. Dus dit was het grote moment, dit was de zaak die hem nog een heel leven zou heugen. Als hij nog een heel leven mee zou gaan tenminste. Anders een half, of...
'Excuseer', zei Peter J. vastberaden, 'ik moet weer verder, maar bedankt voor alle informatie, ik kom misschien nog bij u terug. En mocht u de komende tijd iets verdachts zien of horen, mailt u mij dan, aarzel niet. Hier, ik geef u mijn adres'.
Op het kaartje stond:

Recherchekundige van Politie
613@haaglanden.politie.nl

Hij haastte zich een stevige handdruk te geven. Gerards gezicht veranderde binnen een seconde van opgetogen in getergd. De rechercheur zag het, knikte, en liep zo snel en zeker als hij kon de trap op. Een trap, dacht hij, die gaat ergens heen. Dat is handig.

Boeken

2010-06-25T22:47:00.013+02:00

Welke boeken lezen jullie op het ogenblik, en hoe bevallen die?
Ik heb een heel vakantie-lijstje af te werken, maar wil beginnen met korte verhalen van Raymond Carver. Een dierbare kunstvriendin schreef: (..) ze zijn zo razend knap geschreven dat het gewoon puur genieten is. Een kort verhaaltje en je hebt het gevoel alsof je in de bioscoop hebt gezeten en een waanzinnig lange roadmovie hebt uitgezeten. Thanks P, ik ga er morgen aan beginnen!
En wat lezen jullie?

wat is poëzie?

2010-06-24T21:01:00.006+02:00

Wat is mooier dan een klaproos die op een zomerochtend het zonlicht wiegt en zeeft door het rood van rijstpapier? Zo anders dan het rood van bloed, van een baan van een vlag, van een ijdele roos, is de tint van een klaproos die nietsvermoedend haar blaadjes ontvangend uitspreidt en verleidelijk de begeerte van de bij opwekt. Poëzie is meestal dichtbij, veraf verzandt ze in metafysische dromerij. Maar wanneer de klaproos haar onnoembare schoonheid tentoonspreidt in de nabijheid van een gebouw, dan dreigt gevaar. In de geest van de mens geboren, door de handen van de mens opgericht, eist het de alleenheerschappij op over zijn omgeving. Zelfs de
klaproos, van wie velen ten onrechte menen dat ze tot de familie der rozen behoort, is ondergeschikt aan het belang van het gebouw, hoe lelijk het zich ook in zijn arrogantie verheft boven het wonder van het leven. Klaprozen zullen weggemaaid, verdelgd en vernietigd worden, wanneer ze zich hovaardig oprichten in de schaduw van door mensen geconcipieerde gebouwen. In een van de gebouwen waarop ik zinspeel, werk ik. Een met opzet zo afstotelijke constructie dat het nabijgelegen Centraal Station, misantropisch van opzet tot in iedere centimeter beton, de allure krijgt van een sprookjespaleis. Iedere vierkante meter in de verre omtrek is zo doortrokken van een dorheid, levenloosheid en abjecte monsterlijkheid, dat passanten slechts met grote moeite het gebied betreden zonder onherstelbaar depressief te worden. Tot gisteren verpoosde ik graag tussen de wilde planten, grassen, klaprozen en geheimzinnige onbekende soorten waarvan de bloei oogluikend werd gedoogd, tijdens de mij toebedeelde pauzes, in een verloren hoekje van het gebouw. Een bescheiden oase van bloeiende planten in een woestenij van steen, asfalt en beton. Maanden heeft het ze gekost, de planten, om tot wasdom en bloei te komen, maar uiteindelijk stonden ze daar in volle glorie, geheimzinnig bloeiend. Bijen, hommels, zweefvliegen en vliegen vonden hun weg tot hun verleidelijke bloemen. Binnen 5 seconden werd hun moeite tenietgedaan door lompe arbeiders, die een zware plaat achter zich aan sleepten en over de planten flikkerden, of het onbeduidend onkruid was. De isolatie van het gebouw diende gecontroleerd te worden, orders van de baas, dus pech voor het onkruid. Benzinedamp en lawaai om zich heen verspreidend, controleerden de mannen de staat van isolatie van het gebouw, zoals bevolen. Onder hun ronkende, stinkende machine, geplet onder de zware platen waarop de machine steunde, kwijnde het wonder, bijen en hommels in verwarring en consternatie achterlatend. Maar god, wie let daar op?

Op een kerkhof

2010-06-24T18:47:00.007+02:00

Op veler kerkhoven is er wel wat. Zo zijn er altijd bladeren die geharkt moeten worden, stenen die rechtgelegd moeten worden, hekken geverfd of groenig uitgeslagen handen die teruggeduwd moeten worden in een graf. Zo ook op deze middag. Klautertje deed het als vakantiewerk. Harken. Blaadjes, en zo. De roestige oude en door verroeste doodskoppen aangeknaagde poort ging piepend open, een langgerekte schaduw spelde zijn onheil over het grint en daar stond zijn zusje. 'Daar sta je dan mooi te harken', begon ze, 'maar 's nachts om twaalf uur durf je dat niet, lekker puh!', zei ze. 'O nee?', antwoordde Klautertje, maar hij voelde dat hij het niet durfde. 's avonds aan de maaltijd ('verdikkie, altijd maar weer die geprakte flauwekul!') was hij afwezig. 'Het lijkt wel of je niet zit te eten, maar aan die weke, wegrottende lijken zit te denken met hun door wormen aangevreten ingewanden', zei vader een tikje plagerig en stopte smakelijk een bietje onder zijn snor. Toen hij naar bed ging lag hij in zijn bedje na te denken over of hij het zou doen wat zijn zusje zei dat hij niet durfde zoals hij geantwoord had tijdens het harken. Dus ging hij in zijn pyjama aan naar het kerkhof lopen. Hij riep de hark op die Necrofiele Tinus (die ze spottend de bijnaam 'Tinus van de hof' hadden gegeven) tegen de muur van de kerk had gezet, altijd op hetzelfde plekje: bij een door onkruid overwoekerde, door loopse honden volgepiste en half in de zachte aarde weggezakte, deels vermolmde doodskop van wijlen de pastoor. Hij had de hark nog maar net in zijn hand of daar galmden ze al: de twaalf duistere klokslagen die uit de donkere kerktoren kwijlden. Hij schrok. Hoorde hij daar nou een van de grafstenen opzij geschoven worden door een uitgehongerd, met gele uitslag overdekt, jankend lijk? Welnee! Natuurlijk niet! Hij hoorde dat niet, want hij had last van zijn oren. Hij hoorde een tik op zijn schouder en keek om, er geen rekening mee houdend dat het wel eens een ontbindend skelet kon wezen. Maar dat was het! Klautertje gooide uit pure angst de hark op het grint en zette het op een lopen. Het skelet zette slechts één stap, waar hij er tien zette en hield Klautertje met het grootste gemak bij, terwijl hij hem met wegdraaiende oogbollen aanstaarde en hem met een door verteerd vlees in een vriendelijke grimas vertrokken mond vroeg: 'waarom ren je nou weg jongetje? Ga je niet met me mee naar mijn huisje?'. Boink! daar viel hij al in een open graf, waar het lichaam van de Aanwezige onder zijn val paars uiteenvloeide. De skelet boog zich over de kuil en zijn bruine tanden glommen in het vale licht van de maan, die juist voor een wolk schoof. 'Nu ben je toch op bezoek gekomen! Ik ga de deur sluiten', en hij schoof met zijn halve voet de steen over de kuil. Precies op dat moment schrok Klautertje wakker uit een akelige droom! Hij wilde een glas water gaan drinken, liep naar beneden en trof de familie rond de ontbijttafel, aangevuld met oom Gort en tante Menie, die hem lachend en vrolijk aankeken. 'Hartelijk gefeliciflapstaart!', riep vader keihard, want het was zijn verjaardag. 'Wat een rare droom', dacht hij, 'en ik heb niet eens een zusje!'.

Brigitte op BriesDebuut intussen...

2010-06-24T14:33:00.012+02:00

(http://twitter.com/BriesDebuut)

#
Gisteren aan de grote tafel van de Coffee Company zitten schrijven. Romantisch met pen en papier. Ging lekker. En de koffie was goed.
about 4 hours ago via TwitterGadget

#
Het is nog geen 9 uur, en ik zit al klaar voor een ochtend schrijven. Olé!
8:53 AM Jun 22nd via web

#
@claudiadebreij Dan vind je deze vast ook leuk: Verscheur deze brief, ik vertel veel te veel - briefwisseling Reve-Hermans. Smullen!
12:59 PM Jun 21st via TwitterGadget in reply to claudiadebreij

#
Hoe geef je karakters een eigen stem? Hoe maak je ze authentiek? Dialogen schrijven is moeilijk.
10:00 AM Jun 21st via TwitterGadget

#
Ineens weet ik het: er moet iets met de zeven hoofdzonden en de zeven deugden in! 9:40 AM Jun 17th via TwitterGadget

#
Eindelijk weer een bescheiden, maar toch serieus stukje geschreven. Fijn!
5:03 PM Jun 14th via TwitterGadget

#
Flink schrappen ruimt lekker op, maar jee, wat blijven er weinig woorden over.
10:55 AM Jun 10th via web

#
Zo! Eindelijk tijd voor mijn boek. Teruggelezen wat ik had geschreven. Valt niet tegen.
10:16 AM Jun 9th via web

Hoe persoonlijker hoe beter?

2010-06-24T13:23:00.004+02:00

Hoe 'persoonlijk' mag/moet een schrijver eigenlijk zijn. Van de Vijfigers (prozaschrijvers) wordt wel gezegd dat die zich ongenadig blootgaven in hun werk. En dat het daarom zo indringend en belangrijk is wat ze schreven.
Dus is het iets goeds/sterks om je bloot te geven en hele persoonlijke dingen te verwerken in wat je schrijft, is het iets om na te streven?

(niet aan het lezen)

2010-06-19T00:06:00.000+02:00

.
met donker gezicht en rode ogen
trillende handen om een boek
roerloos tussen rijen kasten
in de bieb
maar niet op zoek
en niet aan het lezen

was het heel erg?
in het land van herkomst
is dat waar je aan denkt
slachtpartijen, broer voor ogen vermoord
ledematen afgehakt
het gat zo groot
dat je net zo goed dood
of verhuizen naar een koud land
met koude mensen
die niets van je willen, en je niets willen geven

of kom je gewoon hier vandaan
en ben je stoned
verlang je naar een warm land
met warme stonede mensen
die je alles geven en alles van je willen
die je likken en opvreten
zonder je ledematen af te hakken

ik vraag je niet: hoe besta je
trillende vreemdeling
en wat ga je straks doen, en morgen
ik vraag het je niet
onzichtbaar huil ik liever

.

Dresscode

2010-06-16T21:22:00.008+02:00

Met een plofje landde hij op de voordeurmat. Hij was gekleed in een donkerblauwe envelop, maar hij was niet gekomen voor belastingen. Zijn aanwezigheid werd ontdekt doordat hij niets kon dan roerloos op de ruwe haren van de mat liggen, samen met resten van onder de voet gelopen dierlijke uitwerpselen en naar binnen gelopen zand.
Uren later schoof de voordeur rakelings over hem heen, waarna hij meteen werd opgeraapt. Aan hem was niets te zien. Donkerblauw, ja, maar geen belastingenveloppenblauw, de lelijkste der blauwen.

Marga trok haar wenkbrauwen op van de kleur en scheurde de envelop bruut open. Rode, paarse of donkerblauwe enveloppen kreeg ze normaal alleen met kerst.
Op de voorkant van het kaartje was een foto geplakt. Een grot met stalagmieten, van onderen belicht. In het kaartje zat een zwarte brief met witte letters. Het was een uitnodiging voor het Grottfest, een voor het eerst dat jaar georganiseerd festival dat in de Ardennen zou plaatsvinden. Veel stond er niet in. Over wie dat dan wel zou organiseren was niets vermeld.
Marga begreep niet waarom ze zo een persoonlijke uitnodiging had ontvangen. Overal in de buitenwereld zaten argusogen verborgen.
Ze gooide de envelop in de afvalbak, van waaruit de fruitvliegen opvlogen - het was niet te harden in haar huis, ondanks dat de ventilator continu aanstond. Zonder er verder veel aandacht aan te besteden, legde ze het kaartje en de brief bij de andere nog nader uit te zoeken post. Ze zonk in de grote fauteuil om voor het koken nog even pauze te nemen. Eén ding bleef door haar hoofd spoken.

'En vergeet de dresscode niet.'

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Alicekaren

De Druipkop

2010-06-16T19:05:00.007+02:00

"potverdrie", zuchtte Pietertje uit en zei nog wat. "Wat een gekke meneer is onze buurman toch". En hij had gelijk want de buurman was een wandelend groen-uitgeslagen lijk dat met halfverteerde ledematen door zijn sombere woning slenterde. "Ik zal vannacht om twaalf uur maar niet uit het keukenraam kijken naar de buren", dacht hij bij zichzelf en viel in een vredige slaap en droomde over grafstenen die de disco dansten. Hij werd wakker. Hij moest naar de wc. Hij stond op. Slaapdronken daalde hij de trap af en liep naar het toilet. Toevallig, tijdens een langgerekte gaap, wierp hij een blik uit het keukenraam waaruit hij keek, en terwijl de klok twaalf keer sloeg zag hij in het gelige flauwe schijnsel van de Bruynzeelkeuken van zijn buurman, zijn buurman. Een spin ving een vlieg. Onder de magnetron stond zijn buurman Gijsbert, met zijn gore groene kop, met gele starende ogen naar buiten te kijken. Wat zag hij daar eigenlijk, behalve een soort verlaten kerkhof waar allerhande skeletten zich verzamelden, met swingende heupen? Hij zag Pietertje met van schrik wit weggetrokken gelaatstrekken naar hem staren, maar ook het geluid van botten. Gijsbert trok zijn kop van zijn romp en keek naar zijn gefixeerde blik die hem aankeek. Hij schreeuwde een luide kreet die over het ingeslapen dorp zweefde en door de muren van het verenigingsgebouw 'Samen met Elkaar' werd teruggekaatst. Als een gore lijkenkop droop zijn hoofd in zijn karige handen in de keuken in het huis van de buren. Pietertje schrok en voelde kippenvel, die over zijn vel liep. 'Waarom moet ik dit nou weer meemaken?', vroeg hij zich af voordat hij naar de wc liep en huiverend zijn behoeften deed waarvoor hij gekomen was. De kop vloog door het raam en verscheen in de raamopening van het toilet waar Pietertje juist doortrok. De kop trok zijn mond open en produceerde een griezelige schreeuw die voor mensenoren niet hoorbaar was, zodat Pietertje de toiletdeur weer opende. Geirriteerd door het feit dat de jongen bepaald niet onder de indruk scheen te komen van diens afschrikwekkende voorkomen, vloog de kop naar het keukenraam, waar Pietertje inmiddels was en zijn pyjamabroek optrok, want die zakte altijd zo af. Hoe hij ook zijn best deed met schreeuwen, spieren vertrekken in de meest afschuwelijke grimassen, vocht uit de mondholte druipen, de fiere jongen zag niets en nam een biscuitje uit het keukenkastje, dat zijn vader op ongeveer vier meter van de druipkop had gemonteerd. Gijsbert zag het aan met stijgend misnoegen en floot zijn bemoste kop terug. Pietertje rilde en kroop de trap op die naar boven leidde, waar zijn bedje wachtte en waar geen smerige, lijkenvocht druipende, rottende schedel boven hing, wat hem bovenwel goed beviel. De spin had zijn vlieg trouwens op en kroop terug in een spleet tussen de afzuigkap en de leidingen van het electrische licht. Gijsbert zette zijn vuile kop weer op zijn romp en knipte lispelend het licht uit in de keuken. De volgende dag las Pietertje toevallig een griezelverhaal over een man wiens kop door de lucht vloog en hij rilde al bij de gedachte dat dat echt zou kunnen gebeuren, terwijl rond zijn hoofd een vlieg vloog die diezelfde nacht nog in een web zou vliegen.

Jan

2010-06-14T13:25:00.004+02:00

door Jules de Keiser

Dat Jan zo zou zijn zoals hij nu is, daar was eigenlijk nooit over nagedacht. Ook niet door Jan zelf. Vervelend was wel dat het nu geen winter was. De zomer begint vandaag. Dat zijn niet de beste maanden. Gelukkig waren er de keuken en de voorbij razende treinen. Het tostiapparaat had een lichtje dat niet meer werkte. Vaak kon je ook aan de rook zien of het broodje met de kaas gesmolten was. Een kwestie van timing. Een tosti met tomaat stoomde naar zijn idee meer. Wel had hij een vaatwasser die deed wat het doen moest. Dit gaf rust en ging er meer tijd naar de vissen.

Reïncarnatie

2010-06-14T08:34:00.004+02:00

het gat in de dag is geslapen
gapend strekt het zich voor me
uit door mij gescheurd in
het papier gemaakt van dag

ik had me verborgen achter het matglas
van het rokershol vol met sluimering
van schemer en bezoedeling van geest
op dat feest waar ik toch niemand kende

geen idee hoe ik er kwam zelfs niet bij positieven
maar heb de negatieven bewaard al erkende
ik het als een geneugte die het toch niet was
of in verjaarde nostalgie van herinnering

voorbij afgesloten gebeurd geweest
ik heb jouw foto verscheurd
maar bewaar de negatieven
voor reïncarnatie

Alicekaren

Poëzie als vergaarbak?

2010-06-12T15:14:00.011+02:00

Poëzie laat zich niet beperken tot taal alleen, vindt men bij Poetry International. Dus wordt er van alles bij gehaald. Andere disciplines als film, theater, beeldende kunst, muziek en dans bieden niet alleen een manier om naar poëzie te kijken, ze roepen ook poëzie-ervaringen op (?) aldus de nieuwsbrief.

Zojuist kreeg ik ook deze (poëtische?) uitnodiging in mijn mail: "Vandaag is wederom een scala aan poëzie programmering en aanverwante activiteiten in de Rotterdamse Schouwburg te bewonderen. Houdt u niet in en komt allen!"

Welke poëzie-ervaringen hebben jullie het liefst?
Ik geloof dat ik me graag inhoud en meestal genoeg heb aan een mooie dichtbundel...

Moord op het Binnenhof, 2

2010-06-12T11:33:00.026+02:00

Gerard G.H. van den Bergh
'Zo doen normale mensen tegenwoordig, ze praten openlijk over hun privéleven zodat iedereen het kan horen. Maar ze zien jou niet, ze kijken nergens naar, vragen niemand iets. Alleen zij zelf bestaan met hun sores en hun mobiele telefoon aan wie ze dat alles toevertrouwen. En als je niet uitkijkt lopen ze je nog omver ook. Denk je dat ze religieus zijn en dan wellicht meer oog hebben voor de medemens. Niets hoor. Ook die meiden met hoofddoekjes vertonen zulk gedrag. Het maakt geen enkel verschil dat men naar een kerk of moskee gaat. Maar troost je, ook de weilanden en de koeien bestaan niet voor hen. Bomen en roofvogels komen vergeefs aan het raam van de trein voorbij. En de schoonheid van een bloem vinden ze zo vanzelfsprekend dat het te verwaarlozen is. Alles voor niets'. De mondhoeken van de man zakten langzaam omlaag nu hij even zweeg.
'Daarom kom ik hier, en ik woon niet eens in deze stad. Dit is een van de weinige cafés in de Randstad waar mensen elkaar nog aankijken en groeten, een praatje maken, maar je tegelijk ook met rust laten als je daarvoor wilt kiezen. Hier word je behandeld alsof je zeldzaam bent, en terecht.
Dit café heeft ook iets van het oude Paard van Troje. Toen je daar nog niet werd opgesloten in geluidsdichte hokken maar vrij kon rondlopen. Van het podium met live muziek naar de bar. Stoned worden in het theehuis, en dan je vreetkik in het restaurant uitleven. En onderweg een lief meisje tegenkomen die wel met je wilde zoenen, terplekke op de trap. Tegenwoordig kun je er alleen voor kiezen om niet je jas op te hangen, en oordopjes te kopen bij de garderobe.
Vandaar dat je hier nu ook steeds meer jongeren ziet. Ze hebben heimwee naar een tijd die ze zelf niet meemaakten'. De man zuchtte, maar er kwam ook een glans in zijn ogen.
'Rebels zijn is hier onzin, er is immers genoeg keus. Bevalt de ene sfeer je even niet, dan loop je gewoon een ander vertrek in, of wissel je van verdieping. Daarom begrijp ik werkelijk niet waarom iemand van hier een moord zou plegen.
Maar ik kom niet in elke ruimte hoor, dat nu ook weer niet.
Kijk, dat is mijn plek, daar zit ik het liefst. Maar laten we elders verder praten, dan storen we niemand. Trouwens, Gerard is de naam. Gerard G.H. van den Bergh. Ik kom hier al zo'n twaalf à vijftien jaar'.

and revery

2010-06-11T22:02:00.007+02:00

nu onze bijen sterven van landbouwgif
raakt de mens met gezoem op drif
en het gaat nog wel even duren
in stadions en tussen muren

laat mij ondertussen dromen
van één zacht toetertje
en een voetbalveld met klavers

To make a prairie it takes a clover and one bee,
One clover, and a bee.
And revery.
The revery alone will do,
If bees are few.

(Emily Dickinson: ‘To make a prairie’)

00.30

2010-06-11T00:30:00.001+02:00

ik zie alleen na-laatste bussen
van lijn sorry geen dienst
en trams niet instappen a.u.b.
die naar de remise verdwijnen
in het hiaat zonder vervoer
en de nachtbussen en taxi's schijnen
straks toch niet op mijn route te gaan

wel de talloze onnodigrode stoplichten
zelfs bij regen genadeloos
en enkele verdwaalde automobielen die
met alle ruimte precies de mijne kapen
en doorrijden bij mijn groen
en me dan stomverbaasd aangapen
met zo een blik-heb-het-niet-gedaan

het miezert nooit harder dan dat
mensen miezerig kunnen zijn

ik draag een dampend hemelgewelf op mijn schouders
maar sorry, ik heb geen dienst

Alicekaren

Intertekstualiteit in cartoon

2010-06-10T12:10:00.019+02:00

Intertekstualiteit, is dat niet 'gewoon' een aantal bijbelse- of klassieke elementen of figuren en verhalen in je tekst verwerken, al dan niet in een nieuw jasje gestoken en verweven met elementen uit ons hedendaagse (of fictieve) leven? En doet haweecartoons dat niet gewoon ook?

De Woestijn

uit het blog van: haweecartoons
.

Dat is geen literatuur, dat is schrijfkunst!

2010-06-09T21:17:00.021+02:00

Waarom is niet elk boek literatuur vroeg ik me af. In muziek bijvoorbeeld is alles muziek: van Schlager tot opera, en van hardcore tot modern klassiek. Je zal niet snel zeggen: dat is geen muziek, ook al beoordeel je het gehoorde als herrie.
Gezangen in de kerk gaan door voor muziek, en het fluiten van een vogel. Maar ook elektronische beats en kraken zijn muziek, weliswaar modern, maar toch. Hoewel ook muziek vaak misbruikt wordt, zal je nog altijd (bijvoorbeeld) van een jingle bij een reclamespot zeggen dat het muziek is. Terwijl een reclameslogan natuurlijk geen literatuur is.
     Hoe komt het nu eigelijk dat bij de term literatuur meteen een waardeoordeel lijkt te worden meegenomen. Boeken van slechte kwaliteit zijn ‘geen literatuur’, en goede boeken worden als ‘literaire boeken’ beoordeeld. Misschien heeft het te maken met het feit dat een mens eigenlijk niet geen tekst kan gebruiken.
Woorden kunnen verder voor allerlei doeleinden gebruikt worden: voorlichting, sensatie, nieuws, protest etc. Vandaag nog zag ik op het plein voor de tweede kamer een jongen met een spandoek: ‘Idealen kun je niet verbieden! Kraken gaat door!’
Muziek wordt nooit voor iets anders gebruikt dan voor… euh, muziek (tenzij er tekst bij komt). Muziek hoef je niet te maken, dat doen anderen eventueel wel voor je, en dan kun jij er nog altijd op dansen. Maar waar is een mens zonder tekst, of het nu een voorzichtige of brutale tekst is, geschreven of gesproken. Zonder tekst en taal lijk je maar half mens te zijn, een gehandicapte.
     Kort geleden las ik een stukje van Saskia Noort, om te zien hoe niet-literatuur eruit ziet. Ze lijkt een soort ‘zangeres zonder naam’ van de schrijfkunst te zijn, en dan eentje die nog niet echt veel heeft meegemaakt. Wat je dan krijgt is dat gereutel over onbelangrijke details. Het doet me denken aan ‘gesprekken’ waarbij iemand een boek of film gaat zitten vertellen aan de ander. Het is vergelijkbaar met het gereutel van buurvrouwen. “Toen zeg ze, nou, ze zegt, dat had ik toch allemaal ook niet zien aankomen zegt ze, maar dat weet ik niet hoor, ik heb al zo vaak gezegd tegen der dat het mis ging, dat ziet toch iedereen. Toen heb ze der boeltje gepakt en is gewoon weggelopen, en toen nou ja, toen kwam de overbuurvrouw en hebben we nog even lekker gekletst over van alles en nog wat, je kent dat wel, over koetjes en kalfjes, nou niet letterlijk natuurlijk, stel je voor…
de weiden liggen ongezegd in het licht
de koeien die zo vaak geschilderd zijn
weerhouden met een jong nat oog
ie’dre beschrijving van hun warm geheim”.
“Waaat zeg je?” “Nee laat maar. Nee, ik had het over koetjes, dus ik dacht, ach laat maar, dat was een gedicht. Vroeger moest iedereen wel eens een gedicht uit het hoofd leren, nou die van mij zit er nog hoor, haha, gut, maar waar hadden we het over…”

(maar nu ging mijn fantasie alweer een andere kant op, het fenomeen dat je ook binnen een modern verhaal oud cultuurgoed kunt overdragen, zoals Ian McEwan in Saturday)

Als je het vergelijkt met muziek is het toch simpel, dacht ik, om het over literatuur te hebben. Je hebt genres en kwaliteiten, maar het zou toch onder dezelfde noemer moeten (kunnen) blijven vallen.
Maar die vergelijking gaat niet helemaal op. Muziek kun je niet reutelen, tenminste, dat doe je niet zomaar, er is altijd een drempel te nemen. Bij tekst moeten we die grenzen zelf aanbrengen. Lastig. Waar begint literatuur en waar eindigt niet-literatuur. En dan heb ik het nog niet eens over gedichten en poëzie gehad. Wie weet daar iets zinnigs over te zeggen, wanneer is een gedicht poëzie?
     Saskia Noort doet een heel jaar over een boek las ik. Toch best sneu om dan geen literatuur geschreven te hebben. Kunnen we niet een aanduiding verzinnen waar alles onder valt, inclusief poëtica. 'Schrijfkunst' bijvoorbeeld? Waarom zijn we niet gewoon allemaal schrijfkunstenaars zodra we de pen ter hand nemen. Wie doet ons wat.

2010-06-09T18:00:00.001+02:00

de toiletten zijn al minuten bezet en ik had al tien tweets kunnen sturen
honderd, duizend, voor elke scheet desnoods, zoveel winden laten ze
tezamen achter gesloten deuren en iedereen doet hachelijk mee
doe eens open, hallo ik ben niemand, aangenaam kennis te maken
mijn twitterisatie laat op zich wachten want dan moet ik iemand zijn
gefollowed en wel, mediageil, fotomodel of desnoods politicus in de vergetelheid
der gedachten, vooral dat laatste want we moeten stemmen op degene
met de meeste tweets die het wanhopigst schreeuwt om nieuwe politieke
kleuren en vergankelijke populariteitsranken, de grootste nietszeggendheid
en de stank van degene met de meeste remsporen in het toilet met de sterke geur
van de laatste politieke winden die waaien door mijn betwitterde facebookfeed
ik ben geen rampenfotograaf, taalverkrachter, Telegraaf of schreeuwpoliticus
of popiejopie die alleen maar wil bezuinigen, miljarden bij de vleet
mits je het uitdrukt in de twittertweet want vergeet maar die dank die je
op hun gezichten bespeurt bij een zeteltje minder op het gemeenschappelijk
toilet met honderdvijftig deuren

excuseert u mij, u mag maar honderdveertig tekens versturen

Alicekaren

Zondag

2010-06-09T12:37:00.003+02:00

Zondag zat hij voor het eerst dit jaar, zoals zo vele stadsvogels, weer op een terras te genieten van zijn vriend de zon en een kop koffie. Hij hield van koppen koffie in de zon. Hij hield vooral van de kleuren die je ziet als de zon reflecteert in het kleine restje koffie dat op het schoteltje achter blijft als je het kopje naar je mond brengt.

Je gebruikt op dat moment bijna al je zintuigen, je proeft de koffie op je tong, je voelt de warmte van het kopje en van de zon, je ruikt de frisse lentewind, je hoort je eigen geslurp en als net op dat moment de zon op het schoteltje schijnt... De mooiste kleurschakering van zwarte koffie deeltjes die dwarrelen in een karamelkleurig plasje koffie.

Het moment duurt maar even. Haast zodra je de kans hebt gekregen om je waarnemingen te combineren tot een beleving is er al weer iets veranderd. Een wolk voor de zon, een nieuwe geur in je neus of de schelle bel van een verontwaardigde fietser die geen voorrang krijgt.

Naast hem op het terras zat een jonge vrouw met haar, nog veel jongere, dochtertje te genieten van, jawel, een kop koffie. Haar dochtertje was blijkbaar nog niet gewend aan de smaak van koffie, of haar moeder had bezwaar tegen cafeïne bij kleine kinderen, want ze zat, met haar Artis de Partis muts op, te scheppen in een bergje slagroom dat dreef op een gele mok.

Hij keek een tijdje naar de moeder en haar dochter en voordat hij zijn kopje neerzette hief hij het even naar hen, in herkenning en bevestiging van het moment dat ze deelden. Het meisje en de jonge vrouw lachten en hieven ook hun kopjes. Op dat moment klonken de piepende banden van een auto. Verschrikt keken ze alledrie op en zagen een fietser met geheven middelvinger wegfietsen. “Een nieuwe lente, een nieuw geluid”, dacht Robert en terwijl hij het dacht zette hij zijn kopje in het bruine plasje op zijn schoteltje, legde er een paar munten bij en keek hoe laat het was.

Het horloge om zijn pols, een geschenk uit een vorig leven, zei dat het bijna tijd was. Hij stond op, zette zijn hoed op, pakte zijn tas en keek nog eens naar het kleine meisje naast hem dat nu bezig was om haar slagroom in de koffie van moeder te lepelen. Met grote bruine kraalogen was ze geconcentreerd bezig om de schepjes room gelijkmatig over de oppervlakte van de koffie te verdelen.

Normaal gesproken hebben kinderen van haar leeftijd wel iets in hun gezicht dat hun engelachtige, pure, schoonheid bederft. Een snottebel, een korstje boven de lippen of samengekoekte korreltjes slaap in een ooghoek die de harmonie van een kindergezicht bederven. Maar dit meisje had niet eens een spoor van chocolademelk boven haar kleine mond. Ze was schoon. Zelfs de dunne snee die over haar jukbeen liep, volgde de vorm van haar wang perfect en bevorderde juist de samenhang van haar gezicht, in plaats van dat zij haar verstoorde.

Het sneetje paste niet alleen in haar gezicht, het paste vooral bij haar “kind zijn”. Kinderen horen af en toe wondjes in het gezicht te hebben. Het is een teken dat ze nog buiten spelen, dat ze op avontuur gaan, dat ze lef hebben. Robert kon het ook waarderen als hij mensen van zijn eigen leeftijd ontmoette met littekens, zij het kleine. Die tekens laten zien dat mensen een interessante, gezonde, jeugd hebben gehad. Net zoals in het gezicht, hoort een mens, vond Robert, littekens op zijn knieën te hebben. Puntgave mensen, die nooit gewond zijn geraakt, nooit hun eigen bloed hebben geproefd en altijd beschermd zijn gebleven waren volgens hem een vloek voor iedere maatschappij.

Maar maatschappijen zelf horen ook littekens te hebben. Robert geloofde niet in een ongeschonden samenleving. Hij was tenslotte een realist, overtuigd van het feit dat schoonheid en harmonie te lezen was als een dagboek waarin het vallen en opstaan van de schrijver wordt beschreven. Een maatschappij die nooit van zijn fiets gevallen is, zal nooit goed leren fietsen. Geluk en ellende gaan hand in hand.

Het deed hem dan ook genoegen om bij het meisje naast hem een smalle rode streep over haar roze wang te ontdekken. De snee was zo dun dat de huid alweer aan elkaar was gegroeid en het rood meer een schaduw was dan korst. Over een paar maanden, als het zomer werd, en haar huid bruin wordt door de zon, dan zal het een wit streepje zijn. Heel licht, heel subtiel. Te smal voor de verdikking van littekenweefsel

Toen hij weg liep van het terras en keek hij nog eenmaal om. De twee dames zwaaiden, Robert tikte even aan de rand van zijn hoed en zette zijn kraag omhoog. Het was die dag, hoewel zijn oude vriend zijn best deed, nog fris. Het waaide op straat, de bomen waren nog kaal en de hemel had nog die frisse blauwe kleur van mooi winter weer.

Labperikelen der academiejeugd

2010-06-09T11:38:00.002+02:00

Het laboratoriumlicht was niet het meest inspirerende licht dat ik ooit had gezien.
Toch werd ik twee maanden lang bijna elke doordeweekse dag geacht aanwezig te zijn in het bodemchemisch laboratorium. Dit laboratorium was gespeend van kolkende en dampende vreemdkleurige vloeistoffen zoals in het scheikundig laboratorium.
Het spannendse apparaat was nog wel de centrifuge, die, wanneer hij in actie kwam en het deksel niet dicht was, het materiaal erin met de snelheid van granaten alle kanten op kon sturen. Maar ook die spanning werd ons door de veiligheidsvoorziening ontnomen; de centrifuge wilde gewoon niet draaien wanneer het deksel niet op slot zat.

Tot daar aan toe kon ik er mee leven. Het stikte er echter van de mede-academiejeugd. Je zou denken dat we eensgezind waren, want we hadden toch zeer vaak dezelfde belangen.

Ineke klauwde met haar korte, dikke handjes alle ingrediënten die je uitgerekend dan nodig had vanuit een heel andere hoek zowaar voor je neus weg. Haar populariteit had ze niet aan dat vadsige lijf van haar te danken, eerder aan haar grote praatjes. Niet dat ik wil zeggen dat iedereen zo dun als een catwalkmodel moet zijn hoor - daar walg ik juist van - maar ergens aan de andere kant van het spectrum heb je ook een uiterste, die zij in haar welvaart toch wel benaderde.
Vaak stond er een rij voor alweer zo een apparaat waarin je een beetje bodem of oplossing daarvan moet gooien, en waar dan even later zowaar een of ander grafiekje uit komt rollen. Dan wist ze zich altijd naar voren te praten, en de meewarige of naïeve rest liet dat maar gebeuren, want Ineke had immers altijd afspraken na college - zogenaamd. Of die afspraken waren er wel, maar dan waren het van die veel te gezellige afspraken met veel te veel drank, zodanig dat sommige van haar mannelijke metgezellen aldaar overgingen tot.. nee bah, daar moet ik nu niet aan denken. In elk geval kwam ze dan een dag later minstens een uur te laat en met veel te dikke oogjes opdraven. Maar zij kon zich dat permitteren.

'Zeg wat is dat met jou, ben jij autistisch ofzo, je bent zo... zo...', vroeg Loretta, die het liefst altijd op reis zou zijn en een negen-tot-vijf-banen-fobie had, op een dinsdag.
We zaten samen in dezelfde ruimte. Er konden daar twee mensen tegelijk werken met de apparatuur. Het was tegen vijven en we waren als laatst aan de beurt.
Ik peinsde en staarde naar de grafiek op het computerscherm voor me, die pieken vertoonde die stonden voor de aanwezigheid van een bepaalde molecuulmassa en die stond dan weer voor een aantal mogelijke moleculen dat aanwezig zou moeten zijn in het bodemmengsel.
'..en het lijkt wel alsof er een steekje bij je los zit, er klopt echt iets niet aan je. Je bent alleen maar met je eigen experimenten bezig en denkt niet aan die van anderen.'
Met stomheid geslagen wist ik er stamelend op terug te werpen: 'Ik hoop niet dat dit een bindende conclusie van jou is. Nee, autistisch ben ik niet, anders wel, maar waarom wil je me in een hokje plaatsen?'
Ze had blijkbaar de neiging om al het naar bepaalde maatstaven ondefinieerbare of onpeilbare toch in een bepaald hokje te plaatsen. Anders was het voor Loretta een ondraaglijk leiden van radeloosheid om een niet eerder ervaren ondefinieerbaar persoon die uitgerekend haar pad moest kruisen. Nu kon ze rustig verder leven.
Net toen ze op een antwoord aan het zinnen was, kwam de laborante binnen en werd het gesprek abrupt beëindigd.

Thuis was ik voor de zoveelste keer wat rond aan het malen en opgejaagd heen en weer aan het lopen. Het gesprek was nog niet afgelopen, en omdat ik anders niet rustig zou slapen, besloot ik te mailen.

Hoi Loretta,

Wat onverwachts dat je ineens over mijn persoonlijkheid begon. Tegelijk was het een perfect moment, niemand anders zou zich ermee bemoeien.
Jammer dat je zegt dat er een 'steekje bij me los zit' of er 'iets niet klopt' aan mij. Je toetst me aan de subjectieve norm van het normaal-zijn.
Spreek je wel voor jezelf? Of spreek je ook namens anderen?
Ik heb getracht in mijn studietijd complimenteus bezig te zijn, maar wat krijg ik er nou voor terug? Jij vraagt je af of ik autistisch ben. Nee, dat ben ik niet. Vanuit andere hoeken word ik weer opgevat als introvert, ongezellig, gesloten, asociaal. Ik geef je een hallo-knuffel, maar dat doe je niet bepaald terug.
Misschien ken je geen mensen die lijken op mij, en kan je me daardoor lastig definiëren. Toch voel je die behoefte, maar omdat dat moeilijk is, moet ik me maar aanpassen, alsof er alleen voorwaardelijke acceptatie mogelijk is. Waarom is anders zijn dan de meerderheid altijd maar zo negatief?
En ik hoor dat ik alleen met mijn eigen experimenten bezig ben en niet aan die van anderen denk. Je schildert me af als de enige persoon die dit doet. Ik zie iedereen dit doen, zodanig dat de meesten uiteindelijk eerder aan de beurt zijn. Ik hoor het zo voor me: 'Moeten ze weer het septum kapot prikken?' en 'Moeten zij weer het glaswerk kapot laten vallen?' Ik zal het morgen vast weer horen.
Zo, ik heb er nu genoeg van om mezelf te verklaren.
Ons gesprek was nog niet klaar toen er iemand binnenkwam.

Tot morgen,
Annie

Toen, toen had ik desalniettemin nog hoop. Die hoop vervloog toen het antwoord uitbleef.
Ik kreeg zin om.. ach laat ook maar.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Alicekaren

Zee ven

2010-06-08T22:13:00.004+02:00

zee ven
zee ven was het getal
van het onderscheidend denken
gedenken
gevaar

whatever

2010-06-08T21:55:00.005+02:00

trending topic on twitter: debat bah in Nederland, overstromingen elders, moord, dubbele moord, 80.000 mishandelde kinderen per jaar, hier, waarvan minstens 60 dood, dood, bakfiets nummer drie, bermbom, en nog een, eerwraak, ingescheurde nagel, 287.000 zelfmoorden per jaar, in China, uitheemse saucijzenbroodjes, een kind verwekt uit troost, elders, uitgemergeld door ondervoeding, herkozen dictator, 40 miljoen angstige vluchtelingen, hoeveel, precies, tweede huis in Frankrijk, doorzeeft met kogels, hypotheekrenteaftrek, dierenbeulerij, liever niet over kanker praten, eindeloze spam, crisis, whatever

Memento Mori

2010-06-08T16:51:00.001+02:00

onder het zware kerkgewelf zitten geest en ziel
in zwartekousen enkelrokken nekknotten en voorzien
van zeker tien nieuwe kinderzieltjes voor het kerkverbond
die zorgdragen voor expansie in de bevolkingsgroei
als zijnde de beste mensen van hemel en aarde

God's bebaarde afgevaardigde verzwelgt zich in Latijnse
verbonden en patriarchaal vervaardigde regels des huizes
die vanuit het spreekgestoelte op voortplanting bezien
wars op evolutie zijn man en vrouw geschapen
uniek maar onlosmakelijk aan apen verbonden

alhier ben ik seropositief maar ik zwijg potverdorie
of ik zal eeuwig branden in de hel
dat zal hen een zorg zijn dus ik blijf verdoemd en wel
positief want memento mori

Alicekaren

Nasmaak

2010-06-07T12:43:00.003+02:00

Een merel landde op het gazon. Marcus ging rechtop zitten en tastte met zijn rechterhand naast zijn stoel, zonder zijn blik te verplaatsen. Net op tijd had hij z’n luchtbuks te pakken. Kijken, richten en de trekker overhalen om de aansluipende kat af te schieten gaf hem nog maar weinig genoegen. Het ging hem, bedacht hij terwijl de merel opvloog en de kat op zijn zij in het gras viel, om het effect na afloop. De nasmaak, zogezegd.

Terwijl hij om zich heen keek liep hij het gazon op en pakte de kat bij zijn staart. Met een paar snelle stappen was hij bij het houten kelderluik. Met één hand trok hij het open en met de andere slingerde hij de kat naar binnen. De zachte plof vertelde Marcus dat het beest bovenop enkele van zijn voorgangers was geland. Nu was het afwachten, meestal duurde het wel een hele dag.

Een dag vol spanning later was het inderdaad zo ver. Een man alleen deze keer, liep met een stapel papier en een hamer over straat. Zoekend om zich heen kijkend stopte hij om de andere boom, en timmerde er een van de papieren tegenaan. Genietend keek Marcus toe, door zijn verrekijker, vanuit het zolderraam. Terwijl hij een slok vers gezette koffie nam zag hij een meisje van haar fiets stappen om het papier te lezen. Vervolgens maakte ze een praatje met de man. Een meelevend gebaar volgde en ze fietste verder. Het leven was mooi, dacht Marcus.

Oude vrouwtjes, vaders met hun dochtertjes, groepen scholieren, deftige dames, allemaal had hij ze weleens een zoektocht op touw zien zetten. Bijna altijd werden er papieren opgehangen of geplakt met een beschrijving en soms zelfs een beloning erop. Vaak werden de papieren ook nog een keer vernieuwd. Daarna volgde er een periode waarin ze langzaam verdwenen, wegwaaiden of natregenden. Marcus stelde zich voor hoe de hoop in het huis van de vermiste kat langzaam vervloog. Dat was het allermooiste. Jammer genoeg voelde hij dan ook al aankomen dat het voorbij was. De papieren zouden allemaal weg zijn, de mensen gingen verder met hun leven, soms namen ze een nieuwe kat. Tegen die tijd had Marcus z’n luchtbuks allang weer schoongemaakt en herladen.

Muzak

2010-06-06T16:44:00.002+02:00

Mijn blik is op oneindig gericht en staart naar een onzichtbaar iets aan het einde van de schamel verlichte gang. Tl-gezoem is het enige geluid. Mijn voetstappen zijn haast onhoorbaar, ik sluip, ben alleen zichtbaar maar toch niet.
Het moet verdomme maar eens afgelopen zijn. Ik wil eindelijk een diploma. Zodat ik verder kan met een nieuw begin.

Leven is iets heel anders dan geleefd worden. Leven is iets heel anders dan laten leven. Ik kan inschikken, aanpassen, of wegwezen. Maar ik laat me niet zomaar wegkrijgen, hoe ongelukkig ik me ook voel, daar is veel voor nodig. Ik wil hier iets afronden en niet voortijdig afkappen omwille van anderen - ik ben mijn eigen baas en mijn eigen toekomst.

Waar ben ik in vredesnaam terechtgekomen?

In het vizier van een voor de geest gehaalde gedaante zonder enige vaste stof waaruit hij bestaat houd ik mij staande. Hij is er puur in de vorm van een gedachte, de gedachte dat aan alles een eind komt, waarna er weer plaats is voor een nieuw begin - waar en van wat voor een aard dan ook.
Ook voor mij, want ik ben trots om mezelf te zijn, en trots om sterk genoeg te zijn om niet langer meer over me heen te laten lopen. Ik ben hier geen geliefd persoon, of geen gewone, geen normale, volgens hen, zij die me kennisloos beconcludeerd hebben. Hier ben ik de muzak onder de muziek.
Ze mogen horen, ze mogen eindelijk eens horen, nu ik opgegeven heb dat zij überhaupt luisteren. En kijken, puur kijken, want zij zien niks anders dan het etiquette en noemen dat geluk. Besparen zich de moeite om verder te denken dan dat.
Het leven is al lastig zat, ambitie zou lang niet altijd nodig zijn. Doelloos leven kan altijd, het lichaam gaat er niet dood van en echt geestverruimend zal het niet zijn, maar we krijgen er geen ziektes van.

Ik sla de hoek om en kom bij de lift. Hier hoor ik niets meer van het gedempte lachen waarvan ik geen deel kan uitmaken. Ik zou er niks van snappen, van etiquette humor, gedrag, voorwaarden, mores en altijd dat eeuwige iedereen moet zoals wij zijn of dan..

Het is donker buiten en het is al lang een zooitje op de borrel geworden met over de vloer gegleden pizza en tegen het plafond geplakte kaasslierten en in het stof van de banken gesmeerde tomatensaus en naar alcohol ruikende adem en van zweet doordrenkte overhemden. Ik zou het moeten opruimen maar kan me niet verantwoordelijk voelen voor kleuters in de lichamen van jonge volwassenen. Ver te zoeken volwassenheid, maar dat zullen ze vast niet denken.

Ik blijf mijn eigen baas.

'Wie denk jij wel dat je bent', had ze geschreeuwd, toen haar twee steunpilaren me zowaar uit de ruimte kwamen halen, en zij als kernfiguur zich op de vloer van het damestoilet had laten zakken en daar in een tomeloos schreien was uitgebarsten, 'met je kleine, kleine leventje.' Gevolgd door 'Jij regelt alles op een verkeerde manier, je bent veel te formeel, te serieus maar laconiek als het er op aankomt. Je bent te.. te.. te..' Gestotter, geen adempauze. 'Met of zonder jou maakt geen verschil en als het verschil maakt, is het zonder jou beter.'
Haar ogen waren in het toiletlicht blauw omrand van het te veel op zich willen nemen, alle taken naar zich toetrekken. De andere twee hielden haar vast - samen sterk, samen zwak.
De energie die ik zou gebruiken om alles zo quasi verkeerd te regelen, gebruikte ik na hun stortregen van verwijten om mij om te keren, en zonder nog enig commentaar de ruimte te verlaten. Kort daarna verstomde het geginnegap, geroezemoes, gegiebel in de borrelruimte voor een moment. Even werd een vaag deuntje hoorbaar. Even trad de muzak op de voorgrond, voordat zij geheel verdween door de openstaande deur.
Zij betraden de borrelruimte en het gelach ving weer aan - luider dan tevoren. Sterke verhalen maken sfeer.

Ik zat in de bestuurskamer met het licht uit en de luxaflex geopend. De paar straatlantaarns op het binnenplein wierpen schaduwen over alle rommel in de kamer, en ik liet me in de stoel achter de linker computer zakken. Totaal uitgeput, even radeloos. Ik liet de gedachten over me heen komen zonder ook maar een poging te doen om ze tegen te houden, evenals al die indrukken die ik had opgedaan. Ik liet ze maar even zonder te proberen ze te filteren.

In het schijnsel van de lantaarns zocht ik een tijd later mijn spullen bij elkaar die ik hier had achtergelaten.
Niemand was mij komen zoeken of halen, want het kan heel goed zonder mij daar. Dan maar een muzakje minder, ik ben geen sfeerzetter.

Ik deed de deur achter me op slot, sloop weg over de schamel verlichte gang. Gezoem van tl-buizen als enige muzak.

Ik sloop weg, lift naar beneden, trap naar buiten, omhuld door een veilige deken van nacht die alle geluiden deed verstommen.

De nacht omsluit me buiten, streelt me met een bries.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Alicekaren

Moord op het Binnenhof, 1

2010-06-04T21:11:00.005+02:00

Men beweert weleens dat het ouderwets is of juist 'postmodern' om als schrijver de alwetende verteller uit te hangen. Kan me niets schelen. Deze gebeurtenis op het Binnenhof, met alle gevolgen van dien, is veel te ingewikkeld om aan iemand over te laten die niet-alwetend is. Stel je voor, een of ander ik- of hij-figuur flapt er links en rechts wat uit, al naar gelang zijn karakter, zijn buien en de omstandigheden, terwijl u lezer met spanning wacht op een heldere en juiste weergave van dit hele gebeuren.
Ik was daar, ik zat erbij toen die rechercheur voor het eerst binnenkwam, en gedroeg me als een schrijver met een opschrijfboekje in een hoek. Zoals het hoort. Zoals het bij mij hoort althans. En niet iedereen gedraagt zich als ik, dat kan ik u alvast wel vertellen, dat staat vast.
Maar wees gerust, ik zal niet voortdurend aan het woord zijn. Ik zal ook de personages, hoe dom of gevaarlijk ook, een voor een de ruimte geven zich in woorden te uiten. En dan ben ik ook nog zo aardig om het voor ze op te schrijven en uit te typen. Geen probleem. Ik weet heus wel dat een moordenaar bijvoorbeeld heel geliefd kan zijn, en dat hem het recht wordt gegund op een verhaal dat iedereen wil geloven. Als alwetende verteller ben ik dan misschien wat oppervlakkig, maar naïef ben ik niet. Vroeger misschien, maar nu niet meer, nu nooit meer.
Omdat elke schrijver onverhoopt kan komen te overlijden midden in een verhaal, ben ik voor de zekerheid langs een notaris gegaan om alles te laten vastleggen, moet u weten. Dat het te zijner tijd waarschijnlijk niets zal uithalen, dat weet ik ook best. Maar toch. Dan heb ik mijn best gedaan, en zo hoort het. Bij mij althans. Ik ben zo iemand die graag zijn best doet, de dingen zorgvuldig observeert en bijhoudt. Iemand moet dat toch doen. Wilt u mijn naam weten? Peter. Net als de rechercheur. Akelig, maar niets aan te doen, dat toeval heb je soms. Mijn achternaam houd ik graag geheim, dat van die andere Peter is J. Meer letters kan ik daar niet achter schrijven. Sorry, daar zult u aan moeten wennen: sommige dingen vind ik ethisch niet verantwoord om op te schrijven. Wat de personages doen moeten zij zelf weten; ik heb zo mijn waarden en normen.
Het wordt te lang nu, ik was even vergeten dat ik op een blog te gast ben. Excuses, excuses. Volgende keer kom ik gauw ter zake. Een prettige zomeravond nog gewenst.

Opschudding

2010-06-03T16:38:00.001+02:00

'Ben jij wel helemaal helder?', had ze gevraagd, nadat ze een minuut lang op de stoel naast mij door het boek had gebladerd zonder de woorden echt te zien.
Ik had het boek teruggepakt en vermeed een verder gesprek - het zou toch op niets beters uitlopen.

Het vliegtuig was al een tijd opgestegen en schudde af en toe door turbulentie. Het riem-om lichtje boven elke rij verplichtte de passagiers wat langer dan gebruikelijk om aangelijnd in de stoelen te zitten.

Ik had mijn werk pas laten inbinden. Metalen ringetjes, zwart plastic achter, glanzend transparant voor. Het was een heel boekwerk geworden, een essay, dat allicht de gedachten van anderen met mij onder woorden bracht - anderen die de wil bezaten om te spreken, maar te bang waren voor de gevolgen daarvan en het onbegrip.
Gedachten die, hoe zij de lome burgerlijke alledaagsheid dan ook zouden opschrikken, opgeschreven moesten worden. Gedachten die ingingen tegen al het gepraal van meneer de bedrijfsmanager die zich zo belangrijk achtte, maar als het er op aankwam, geen enkele verantwoordelijkheid toonde en alles op anderen wist af te schuiven door zich als een voortreffelijk toneelspeler op te werpen, een popie-jopie van een borrelkoning, een yup die er stellig van overtuigd was dat hij zich bewezen had in de wereld van het grote geld, en met een trotse maar afhankelijke burgertrut aan zijn zij die niets nuttigers te doen had dan het smijten met zijn geld in luxueuze zaken van merkkleding en delicatessen. Gedachten die ingingen tegen allen die zich het belangrijkst achtten maar achter hun façades geen poot hadden om op te staan - als er ook maar iemand was geweest die de moeite had genomen die façades te doorbreken en aan het licht wist te brengen welk een grote pestkop er achter dat geparfumeerde en gladgeschoren hoofd schuil was gegaan en nog altijd schuilging.
Ik zag mijzelf echter absoluut niet als een Messias, ik was zo onchristelijk als maar kon, had mij nooit verdiept in religie en haar eeuwenoude rituelen. Simpelweg alleen al omdat ik te onconventioneel was, als vrouw niet gemaakt voor een simpel bestaan als lijdend voorwerp in een traditioneel rollenpatroon. Nooit ging ik met een hele massa achter één dezelfde boodschapper aan, en alle conventies van dien. Die zogenaamde boodschapper was hoe dan ook mannelijk en eervol genoeg om in te zien dat de vrouw slechts uit niets meer dan de rib van een man ontstaan kon zijn. Van de aapachtige trekken van zijn wezen als alfamannetje ontkende hij elke aanwezigheid.

Het enige waarop ik hoopte, was een klein beetje erkenning van diegenen, die het talent bezaten om ook daadwerkelijk voor zichzelf na te denken. Ik hoefde geen massa blinde meelopers achter me aan. Ze mochten het met mij eens zijn, dat zou zelfs prettig zijn, maar hoefden van mij heus niet ook nog achter alles wat ik in het vervolg nog in mijn leven zou zeggen of doen aan te lopen, puur omdat de woorden uit mijn mond zouden komen en niet uit die van een ander. Ik wilde mij niet verdrinken in die megalomanie die zo veel prominenten al lang fataal was geworden zonder dat zij dat zelf wilden erkennen. Ik hoefde die meningloze massa niet, die net zo snel op de volgende door de media voorgeschreven mening kon overgaan als een kameleon van kleur verschoot.

Ik had het werk geprint en in een oplage die op de vingers van één hand te tellen was laten inbinden. Eén ervan moest hoe dan ook mee op reis, zo vers van de private pers kon ik het niet laten om die geur op te snuiven van de geprinte inkt die mijn woorden vormde.
Ik was nog lang niet bij de gedachte aangekomen, het ooit naar een grote uitgeverij te sturen. Het zou al een hele klus zijn om een uitgeverij te vinden die niet in een heilig huisje gevestigd was. Want in de perfecte levens die de meesten van ons in de maatschappij zouden hebben - of dachten te hebben - was geen plaats voor tegenargumenten en voorbeelden van een niet erkende schaduwzijde. Dat zou bij de eerste zin al worden afgedaan als simpele rebellie, en de uitgevers hadden de doemscenario's van algehele maatschappelijke opschudding al in gedachten, wanneer het ooit in grotere oplage zou verschijnen. Ze hadden geen zin in de zoveelste zogenaamde ver-van-hun-bed-show.
Liever maakten ze geen slapende honden wakker.

De slapende hond lag op mijn schoot. Ik aaide over haar bladzijden die gevuld waren met de inkt van haar ingewanden.
Niemand kende haar inhoud, haar innerlijk, maar ze had simpelweg het uiterlijk van een boek, en daaraan werden de conclusies verbonden, dat ik gewoonweg een boek aan het lezen was in het vliegtuig, eenvoudige chicklit als tijdverdrijf, wat zeer vergelijkbaar zou zijn met het kijken naar de zoveelste flauwe Amerikaanse comedy op de schermpjes van het vliegtuig - met het platte Texaans als enige hoorbare van een ideale wereld, die voor mij juist weer een ver-van-mijn-bed-show was; ik zou me in geen van de personages kunnen herkennen, voor wie de enige zaken die telden uiterlijke schoonheid en populariteit waren.

Ik had heel voorzichtig geprobeerd, of er een ander was, die ook over de innerlijkheid na durfde te denken, en die openstond voor tegengeluid.

Mijn eerste poging was grandioos mislukt.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Alicekaren

Last

2010-06-03T12:17:00.003+02:00

Zacht, en licht
doorschijnend kind.
Gewicht
is van pigment
dat afkomst ontkent
en eeuwig samenbindt.

(foto: Feije Riemersma)

Texel

2010-06-01T16:31:00.001+02:00

Het spoor is bijster geraakt
Toen ik voet aan wal verkoos
Zonder vaste grond onder de voet

Zand stuift richtingloos
In de cyclus van materie
Heeft het creatie verzaakt

Boot naar de ziel
Van een eindig eiland
Omarmd door zoute cohesie

Alicekaren

De geest van Zomer van Tien

2010-06-01T15:03:00.031+02:00

Dit blog is gestart door studenten Nederlandse taal en cultuur (UvA) en is bedoeld voor iedereen die het schrijven niet kan laten.
Op Zomer van Tien willen we nieuwe, voorzichtige of brutale teksten uitwisselen. Dus geen verslagen of wetenschappelijke verhandelingen, maar fictie en creatieve uitingen: oorspronkelijke schrijfsels, soms met experimenten.

In het rechter menu vind je de bijdragen verzameld onder de noemers: poëzie, proza, vervolgverhaal, discussie, (boeken) ter inspiratie, cartoons.
Ook zijn nu alle bijdragen per auteur verzameld. De noemers (met kleine letter) en namen (met een hoofdletter) staan door elkaar.

Jouw bijdragen zijn ook welkom, graag recent geschreven. Stuur je tekst naar onderstaand emailadres en het wordt geplaatst (mits passend op Zomer van Tien) met jouw naam of pseudoniem.
Teamlid worden kan ook zonder te schrijven, bijvoorbeeld als je graag concepten leest en beoordeelt. Stuur een verzoek naar onderstaand emailadres, je ontvangt daarna een uitnodiging.

Blijf schrijven, het inspireert!
En ben je toevallig een mooi boek aan het lezen? Deel het met ons bij: boeken.
Ook je bijdrage aan een discussie is altijd welkom.

zomervantien@live.nl

Poster

2010-06-01T13:01:00.001+02:00

door Hekkie Pees

Via de spiegel keek ik naar de grote poster aan de muur. Jean-Claude van Damme. Mijn Held. Een Belg. Echte naam Jean-Claude van Vaerenbergh. Één-meter-vijf-en-zestig klein. Rare bobbel op zijn voorhoofd. Woont al jaren in Amerika. Maar spreekt amper Engels. Miljonair. Maar verspilde zijn geld aan cocaïne en andere witte poeders. Stopt zijn vuist vlak voor het hoofd van zijn tegenspelers. Maar slaat recht op de neus van zijn echte vrouwen. Uiteindelijk toch vijf keer getrouwd. Waarvan twee keer met dezelfde vrouw. Mijn held.
Mam vond posters maar zonde. Samen met pap had ze mooi behang uitgezocht. Met kleine, felgekleurde stipjes, streepjes en figuurtjes. Speciaal voor mij. Omdat ik zo creatief was. Want als je langer keek, ontdekte je er allerlei patronen en figuren in. De vijf blauwe bolletjes boven het bed bleken samen een perfecte cirkel te vormen, en in de twaalf gouden sterretjes naast de deur waren mijn initialen te lezen, mits je althans vanuit precies de goede hoek én via de spiegel keek. Maar ik was onbuigbaar. Er zouden posters komen. Ik had net een nieuwe gekregen, waarop Van Dammes signature move te zien was. Een flying reverse roundhouse kick. Een achterwaarts draaiende trap, springend in de lucht.
Thuis kwam ik niks te kort. Ook geen bezorgdheid. Ik mocht bijvoorbeeld pas gaan fitnessen als ik volgroeid was. Dat zou volgens pap en mam precies op mijn zestiende verjaardag zijn. Maar ik was onverbiddelijk. Van mijn royale zakgeld kocht ik bij supermarkt Het Kruidenvaatje tien kilozakken zout. Thuis verdeelde ik de zoutzakken over twee plastic boodschappentassen. Die tilde ik op, en ik draaide de onderkant van de zak in de rondte. Vlak onder het handvat plakte ik de tassen dicht met plakband. Met het zwakke bureaulamplicht op mijzelf gericht, gebruikte ik de tassen als halters. Daarna oefende ik voor de spiegel hoe ik het verhaal later in interviews zou vertellen. American dream to the max natuurlijk. Zelfgemaakte halters. Een jongen die van niets iets wist te maken.

Woensdagmiddag ging ik naar de videotheek. Als er nieuwe posters waren, mocht je daarop je naam en telefoonnummer schrijven. Als de videotheekmeneer de posters wegdeed, zou hij je bellen en mocht je ze ophalen. Elke week zocht ik nieuwe Van Damme-posters. Ik ging over lijken. Één keer heb ik de naam van iemand anders doorgestreept, en vervangen met mijn eigen naam. Ik weet nog van welke film die poster was. The Quest, uit 1996, Van Damme's regiedebuut. Maar ik ben niet gebeld.
In groep acht hield ik een spreekbeurt. Over waarom Van Damme mijn held was. Ik vertelde hoe hij op jonge leeftijd zijn vader en moeder had achtergelaten om in het verre buitenland zijn dromen waar te maken. Ik vertelde hoe hij nietsontziend vocht voor een betere toekomst in het beloofde land, en over hoe hij jarenlang vermoeiende klotebaantjes en slechtbetaalde flutrollen had moeten aannemen om rond te kunnen komen. Ik vertelde hoe hij honger had gekend en arm was geweest, maar hoe hij, door altijd in zichzelf te blijven geloven, met kleine en langzame stapjes omhoog had weten te klimmen tot waar hij nu was. Klasgenoten keken mij aan. Ze knikten. Ik vertelde dat ik Van Damme achterna zou gaan. Ook ik zou naar het verre Westen reizen. Ook ik zou in de spotlights staan. In de ogen van mijn klasgenoten zag ik, heel even, dat ik hun held was.

In het schooljaar '96-'97 ging ik naar de brugklas. Mam beloofde mij dat mijn leven zou veranderen. Ik geloofde daar niks van. Op mijn eerste schooldag deed ik 's ochtends mijn vaste rek- en strekoefeningen. Om de split te leren. Daarna smeerde ik boterhammen, pakte de tas, en stapte op de fiets.
Aangekomen op het schoolplein zag ik de torenhoge vijfdejaars. Zeventien jaar oud. Dus ze deden al een jaar aan fitness. Moe en hongerig van de verre fietstocht, maakte ik mijn tas open om een boterham te pakken. Maar mijn eten lag nog thuis op het aanrecht. Ik keek naar de poort. Misschien dat pap en mam het brood nog kwamen brengen. Maar ik zag ze nergens. Ik had mijn geld uitgegeven aan zout, dus kon op school geen nieuw eten kopen.
De bel ging. Op het plein kwam de grijze massa in beweging. Ik haastte me naar het trappenhuis, want ik had les op de vijfde verdieping. De trappen liepen in een grote, draaiende beweging omhoog. Precies in het midden van de draaiing viel één felle lichtstraal naar beneden. Ik wilde omhoogklimmen. Maar de ouderejaars liepen mij onder de voet. Met grote, snelle passen liepen zij naar hun lokalen. Ze keken naar niemand om. Iedereen moest wijken. Iedereen week. “Aan de kant kleintje!” riep iemand tegen mij. Iemand anders duwde me opzij. Mijn hoofd botste tegen de kale muur. Ik wreef en voelde dat het een bult zou worden. Geschrokken wachtte ik tot de trap vrij was.
Het was een hele zoektocht om het lokaal te vinden. Ik was te laat voor mijn eerste les. Bezweet en bibberend klopte ik op de deur. De docent deed open. “Well well, look who we have here. Please, be here on time the next time”, zei hij vriendelijk. “I allready crossed your name of the student list.” Overvallen door paniek, knikte ik. “Yes, I'll promise I'll will do that so.”

Om vier uur was ik thuis. Ik rende naar mijn kamer en schopte tegen de plastic zouttassen. Daarna tilde ik ze op en gooide ze met een draai in de prullenbak. Samen met de onaangeraakte boterhammen. Ik sloeg op de posters. Daarna scheurde ik ze van de muur. Toen alle posters op de grond lagen, keek ik in de spiegel. Achter mij zag ik de kale muur. Toen pas viel op dat het behang in de loop der jaren vaal was geworden. Alleen waar de posters hadden gehangen, had het zonlicht geen kans gehad. Daar zag ik nog de originele kleuren en vormen. Ik keek ernaar. Heel lang. Maar ik zag niets dan losse stipjes en streepjes.

Vloekende zwanen

2010-05-22T12:28:00.001+02:00

Kees was nog maar net het bruggetje opgelopen toen het gefluister begon. Geen gewoon gefluister, maar met een vreemde metalige bijklank, alsof het tegelijk uit het riet en uit een luidspreker kwam. Even bleef hij staan om zijn oren te spitsen, nieuwsgierig als hij was. Maar dat had hij beter niet kunnen doen, want nu kwam er een stroom zulke lelijke woorden op hem af dat de arme Kees ineenkromp alsof hij een citroen at. “Godsamme, godsamme, godverdegodver, kutklotefuckshit, waarom jij, waarom nu, godsamme, godsamme!"
Het kwam van onder het bruggetje. Met grote ogen en nog steeds de kaken stijf op elkaar boog hij over de reling om te kijken. Twee zwanen. Twee prachtige witte zwanen dobberden daar.
Nu breekt mijn klomp, zei Kees in zichzelf. Wel heb ik ooit. Wie had dat gedacht.
Mompelend en nog bedeesd van zijn avontuur in het park liep hij gauw de hoek om.
‘Dit kan zo niet langer’, had Kees tegen de pastor gezegd. Hij was namelijk meteen even langs de kerk gelopen. ‘Hier moet echt iets aan gebeuren. En het is zo belangrijk dat er meer gepraat wordt, dat moeten we uitdragen, daar wil ik mijn missie van maken. Ja, daar ligt werkelijk mijn passie’.
Wat Kees niet wist, hij was immers gauw doorgelopen, is dat deze zwanen niet vloekten omdat ze ruzie hadden. Het mannetje had zojuist verteld dat hij ongeneselijk ziek was. En ze waren beiden zo van slag dat ze even alleen maar konden vloeken. Meer niet. Het vrouwtje had gedacht dat ze haar leven lang met dit mannetje samen zou kunnen zijn. Zoals zwanen dat doen. Maar nu er zo iets ernstigs hun geluk dreigde te verstoren, konden ze een krachtige uiting van frustratie toch echt niet onderdrukken. Overigens hadden ze het uiteindelijk wel weer tot een goed einde gebracht, door zwijgend voort te dobberen naast elkaar. Weldadig zwijgen deden ze vaker. Dat was goed. Toen was het weer goed. Toen hadden ze het al meteen kunnen accepteren, veel eerder dan mensen ooit zouden kunnen.
Het waren dus volkomen gerechtvaardigde vloeken, voor een goed doel bovendien, en met een prachtig resultaat.
Maar leg dat maar eens aan Kees en de pastor uit.
Een dag later hing deze poster in het park. En nog een dag later zag je 'm in de stad en op het station.

NB: Deze poster wordt momenteel verspreid door de Bond tegen het vloeken. De organisatie schrijft op hun website benieuwd te zijn naar reacties op deze campagne.

een Lucebert Sonnet

2010-05-21T23:13:00.000+02:00

.

ik bericht
mij met smaad
ik ben de schielijke oplichter
mij volstrekt eenzelvig

mij goed te horen braden
ik weet wel wat
mij versta ik niet
ik rijs langs de trap van trallah

ik ben een keizerpijpje
ik ritste met nationale vingers
mijn vrouw is het liefste en geduldigste schepsel

mijn vrouw kent mij
mijn hele leven heeft ze me bijgestaan
ik dacht dat christus wit was

.

Zomer van Tien

Schrijvers van Zomer van Tien

Jans zomer voorbij

Dresscode (22)

Popliedje

Mannengek

Laatste week!

Seel 2010

Quote

Echt gebeurd

wespen

Jij begrijpt alles

Overlast

Gevangen

Het is goed uitproberen op internet

Vervlogen

poëzieavond

Illusie

het Masker (discussie)

III. Het Einde van het Einde

Iustitia

Er zit een kreuk in me jas

Een kleine jongen

II. Het Einde van het Begin

Draaiorgel

Dresscode (5)

Sonnet van de mot van hawee

I. Het Begin van het Einde

Dresscode (4)

Het kind Heleen

Moord op het Binnenhof, 5

#1

Dresscode (3)

Weer thuis

Vriend

Moord op het Binnenhof, 4

De veelprater

Dresscode (2)

Wereldkampioenschappen filosofie

Eliminatieopdracht

Moord op het Binnenhof, 3

Boeken

wat is poëzie?

Op een kerkhof

Brigitte op BriesDebuut intussen...

Hoe persoonlijker hoe beter?

(niet aan het lezen)

Dresscode

De Druipkop

Jan

Reïncarnatie

Poëzie als vergaarbak?

Moord op het Binnenhof, 2

and revery

00.30

Intertekstualiteit in cartoon

Dat is geen literatuur, dat is schrijfkunst!

Tweet

Zondag

Labperikelen der academiejeugd

Zee ven

whatever

Memento Mori

Nasmaak

Muzak

Moord op het Binnenhof, 1

Opschudding

Last

Texel

De geest van Zomer van Tien

Poster

Vloekende zwanen

een Lucebert Sonnet